Uzasadnienie
Skarżący wniósł skargę na bezczynność Ministra Finansów, która polegać miała na braku reakcji na zawiadomienia o popełnionych przestępstwach skarbowych oraz niewłaściwe funkcjonowanie Urzędu Celnego w E.. Zdaniem Skarżącego przestępstw tych mieli dopuścić się właściciele Gorzelni Rolniczej w M., gdzie Skarżący jako funkcjonariusz celny wykonywał czynności służbowe. Wskazał jakie nieprawidłowości miały miejsce. Chodzi mianowicie o utrudnianie kontroli, usunięcie kontrolujących z terenu gorzelni, jak również o odmowę ich wpuszczenia. Skarżący szczegółowo wymienił kogo i kiedy zawiadomił o powyższych nieprawidłowościach. Stosowne zawiadomienie złożył Naczelnikowi Urzędu Celnego w E., Dyrektorowi Izby Celnej w O., Zastępcy Szefa Służby Celnej oraz Prezesowi Rady Ministrów. Mimo tych zawiadomień nie wszczęto procedur karnych skarbowych i administracyjnych w stosunku do właścicieli gorzelni. Jedynie Ministerstwo Finansów udzieliło odpowiedzi, wyjaśniając, że prowadzone są dalsze czynności służbowe w celu wyjaśnienia sprawy. Zdaniem Skarżącego czynności te są jednak pozorne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, orzekając w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach, o czym stanowi art. 3 § 3 p.p.s.a.
Powyższe oznacza, że skarga na bezczynność organu administracji jest dopuszczalna jedynie w przypadku bezczynności w sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.) i niektórych postanowień (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a.), a także w przypadku bezczynności w podejmowaniu innych niż decyzje i postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a.).
W tej sytuacji rolą Sądu jest ocena, czy pisma składane przez Skarżącego mogły zostać załatwione w drodze zaskarżalnych do sądu administracyjnego decyzji, postanowień bądź też innych aktów lub czynności, o jakich mowa wyżej.
Analiza tych pism prowadzi do wniosku, że stanowią one zawiadomienia o przestępstwach skarbowych, jakich - w ocenie Skarżącego - mieli się dopuścić właściciele Gorzelni Rolniczej w M. Ewentualne uruchomienie postępowania przygotowawczego - czy to w formie śledztwa, czy też dochodzenia (art. 303 i art. 325a k.p.k. w zw. z art. 113 k.k.s.) – następuje w drodze postanowienia o jego wszczęciu. Postać postanowienia ma także decyzja organu ścigania o odmowie wszczęcia postępowania (zob. art. 305 i art. 325e k.p.k.).
Niewątpliwie jednak żadne z tych postanowień nie należy do kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Nie są też innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Żadne z pism Skarżącego nie mogło więc zostać załatwione w sposób, który umożliwiałby kontrolę administracji publicznej przez sąd administracyjny. Zasady zaskarżania powyższych postanowień, tudzież żalenia się na bezczynność organu ścigania w powiadomieniu o wszczęciu lub o odmowie wszczęcia postępowania normują bowiem przepisy k.p.k.
Końcowo należy zauważyć, że zawiadomienia o przestępstwach skarbowych, Skarżący składał w związku z wykonywaniem czynności służbowych jako funkcjonariusz celny, a tego rodzaju sprawy mieszczą się w dyspozycji art. 5 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W myśl tych przepisów sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej, jak również w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi.
Skarga jako niedopuszczalna podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz § 3 p.p.s.a.