Uzasadnienie
W skardze na bezczynność z 29 grudnia 2005 r. do WSA w Warszawie - jednej z czternastu skarg złożonych do Wydziału III w różnych sprawach - S. M. wniósł "o stwierdzenie, że niewykonanie polecenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. zawartego w decyzji z [...] grudnia.2004 r. Nr [...], to jest nierozpatrzenie ponownie sprawy przez Urząd Miejski w H. w przepisanym terminie jest bezprawne".
Zgodnie z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.
Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, żeby skarżący składał do organu wniosek przewidziany w art. 141 Ordynacji podatkowej, którego złożenie jest warunkiem skorzystania - skutecznego - z instytucji skargi na bezczynność organu administracji przewidzianej w art. 3 § 1 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.) - dalej jako u.p.p.s.a.. W szczególności za taki wniosek nie można uznać pisma skarżącego z 20 marca 2005 r., w którym skarżący zarzucał Burmistrzowi H. przede wszystkim - "bredzenie jakichś niedorzeczności" i "niekompetencję objawioną nieumiejętnością pisania pism", a z treści tego pisma wynikają wątpliwości skarżącego w przedmiocie jego praw i obowiązków ustanowionych we wskazanych w nagłówku pismach z [...] marca 2005 r. Nr [...] oraz Nr [...].
Co do rozstrzygnięcia zapadłego w wyniku wydania przez SKO decyzji kasacyjnej z [...] grudnia 2004 r. Nr [...], należy zauważyć - ubocznie - że sprawa skarżącego o opodatkowanie nieruchomości i umorzenie zaległego podatku za lata 1999-2003 r. została załatwiona decyzjami z [...] listopada 2005 r. Nr [...] oraz Nr [...], zatem nawet w przypadku skutecznego wniesienia skargi na bezczynność do sądu, postępowanie zostałoby umorzone ze względu na nieistnienie przedmiotu sporu.
Mając na względzie powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji.