Uzasadnienie
Skarżąca – E. W. - złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta W. postępowania w sprawie podatku od nieruchomości.
Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Ponadto w odpowiedzi na wezwanie Sądu, przy piśmie z dnia 24 lutego 2016 r. organ poinformował, że Skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu nie wniosła ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
W odpowiedzi na powyższe pismo Skarżąca wyjaśniła, że nie złożyła ponaglenia, ponieważ nie miała takiej wiedzy, Wniosła aby Sąd pominął to zaniechanie, ponieważ wynikało ono nie ze złej woli a ze "zwykłego przemęczenia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "ppsa"), wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 ppsa. Stosownie do art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 ppsa przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyliczenie środków zaskarżenia zawarte w powołanym wyżej art. 52 § 2 ppsa ma charakter przykładowy i niepełny. Świadczą o tym użyte w tym przepisie wyrazy "taki jak". Oznacza to, że również w przypadku środków prawnych nie wymienionych w tym przepisie, jeżeli przysługują one skarżącemu skargę można wnieść wyłącznie po ich wyczerpaniu.
Taka sytuacja występuje w przypadku ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), co potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie z 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, niepubl.; postanowienie z 21 września 2001r., sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763; postanowienie z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1644/12, postanowienie z 19 lipca 2013r., sygn. akt I FSK 1325/13).
Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.
Mając na uwadze okoliczność, że Skarżąca zarzuca Prezydentowi W. przewlekłe postępowanie w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 141 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej.
Przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność organu konieczne jest więc – w świetle art. 52 § 1 i § 2 ppsa - uprzednie złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej. Złożenie ponaglenia bowiem z jednej strony (gdy jest uzasadnione) prowadzi do wyznaczenia terminu załatwienia sprawy przez organ wyższego stopnia, z drugiej zaś – stanowi dla tego organu informację o uchybieniach w działaniu organu niższego stopnia (por. R. Hauser [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 675). W razie uznania ponaglenia za uzasadnione, organ wyższego stopnia wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości (art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej).
W niniejszej sprawie Skarżąca nie złożyła ponaglenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem jej skarga w świetle art. 52 § 1 i § 2 ppsa jest przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.
Sąd, wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa, skargę odrzucił.