Uzasadnienie
Pismem z [...] września 2006 r. pełnomocnik skarżącej – I. w W. złożył skargę na bezczynność Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w sprawie wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych za okres maj/czerwiec 2004 r. Wniósł o zobowiązanie Prezesa Zarządu PFRON do wypłaty wnioskowanego dofinansowania bądź do wydania decyzji o odmowie jego wypłaty, a także o zasądzenie od Prezesa PFRON na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu PFRON wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej bezprzedmiotowość. Wyjaśnił, że nie jest organem właściwym w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Organem tym – co wynika z art. 26c ust. 4 i ust. 4a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.), jest Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON).
W piśmie procesowym z [...] stycznia 2007 r. PFRON wniósł o umorzenie postępowania w sprawie wskazując, iż [...] grudnia 2006 r. właściwy w sprawie organ administracji – Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – wydał decyzję nr [...], którą odmówił Skarżącej wypłaty dofinansowania za okres sprawozdawczy obejmujący maj i czerwiec 2004 r. oraz umorzył postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania za ww. okres. W związku z powyższym postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie skargi na bezczynność stało się bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie. Do pisma załączono tę decyzję.
Pismem z [...] stycznia 2007 r. (wpływ do Sądu - [...] stycznia 2007 r.) pełnomocnik skarżącej cofnął skargę wnosząc o zasądzenie od PFRON zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając cofnięcie skargi powołał się na wydanie przez PFRON ww. decyzji z [...] grudnia 2006 r. Ponadto wskazał nieprawidłowości, jakie jego zdaniem miały miejsce w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie, związane z nieterminowym załatwieniem sprawy i świadczące o konieczności złożenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd nie stwierdził, aby w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki wykluczające cofnięcie skargi, co oznacza, że wyrażona przez skarżącą wola cofnięcia skargi jest wiążąca. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skuteczne cofnięcie skargi powoduje umorzenie postępowania sądowego.
Ponieważ pełnomocnik skarżącej cofnął skargę przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a należało zwrócić skarżącej połowę uiszczonego przez nią wpisu.
Przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie umożliwiają natomiast – w stanie faktycznym, jaki zaistniał w niniejszej sprawie – zasądzenia od PFRON na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego (o co wnosił pełnomocnik w ww. piśmie procesowym), skoro skarga skierowana była przeciwko Prezesowi Zarządu PERFON.
Zgodnie zaś z art. 200 P.p.s.a. zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego (w tym kosztów zastępstwa procesowego) od organu, którego bezczynność zaskarżono (Prezesa PFRON), możliwe jest tylko w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd lub na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. przez sam organ administracji. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca.
Jak słusznie zauważył Prezes Zarządu PFRON w odpowiedzi na skargę, zgodnie z art. 26c ust. 4 i ust. 4a ww. ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych to PFRON a nie Prezes Zarządu PFRON wypłaca dofinansowanie uprawnionemu podmiotowi lub wydaje decyzję o odmowie jego wypłaty. Oznacza to, że decyzja z dnia [...] grudnia 2006 r., wydana przez organ inny niż wskazany w skardze, nie mogła być uznana za podjętą w trybie określonym w art. 54 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.