Uzasadnienie
Skarżąca M. sp. z o.o. z siedzibą w R. wniosła skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w sprawie wydania zaświadczenia o stanie zobowiązań podatkowych. Podała, że ze stosownym żądaniem wydania tego zaświadczenia wystąpiła w dniu 17 maja 2013 r. Wobec jego niewydania w ustawowym terminie 7 dni Skarżąca zwróciła się w dniu 27 maja 2013 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w W. z ponagleniem w trybie art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. dalej "O.p"). Skarżąca wskazała, że w dniu 5 czerwca 2013 r. otrzymała pismo organu I instancji o przedłużeniu terminu wydania wspomnianego zaświadczenia. Wyraziła jednocześnie stanowisko, że wskazany jako podstawa prawna tego przedłużenia art. 140 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania w sprawach o wydanie zaświadczenia. Skarżąca wniosła o nakazanie organowi I instancji niezwłocznego wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach ewentualnie wydania decyzji/postanowienia stwierdzającego istnienie tych zaległości. Wniosła także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wniósł o oddalenie skargi. Przypomniał, że kwestię terminu wydania zaświadczenia reguluje art. 306a § 5 Ordynacji podatkowej. Stanowi on, iż zaświadczenie to powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni. Zwrócił nadto uwagę na odpowiednie zastosowanie w postępowaniu dotyczącym wydawania zaświadczeń przepisów o przedłużaniu terminu załatwienia sprawy. Podkreślił, że w niniejszej sprawie przedłużenie terminu wydania zaświadczenia stało się konieczne z uwagi na braki formalne wniosku Skarżącej. Wniosek ten został mianowicie podpisany przez osobę nieuprawnioną, a nadto nie określał treści żądanego zaświadczenia. Niezbędne było więc wezwanie Skarżącej do usunięcia braków wniosku. W tym celu wydano postanowienie z 28 maja 2013 r. o przedłużeniu terminu wydania zaświadczenia do dnia 17 czerwca 2013 r. Następnie wezwano Skarżącą pismem z 7 czerwca 2013 r. do uzupełnienia brakującego podpisu wnioskodawcy oraz określenia treści żądanego zaświadczenia.
Z uwagi na upływ terminu wydano kolejne postanowienie o przedłużeniu terminu wydania zaświadczenia do dnia 10 lipca 2013 r. Mimo wezwania Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku, wskutek czego wniosek ten pozostawiono bez rozpatrzenia na mocy postanowienia z 3 lipca 2013 r. W rezultacie za bezzasadne organ I instancji uznał zarzuty dotyczące braku możliwości przedłużenia terminu wydania zaświadczenia, a tym samym zarzut bezczynności organu w związku z jego niewydaniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Należy przede wszystkim ustalić chronologię zdarzeń, ponieważ ona miała kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie. Otóż wniosek o wydanie zaświadczenia z 16.05.2013 r. wpłynął do organu 21.05.2013 r. (nadany na poczcie 17.05.2013 r.). Podpisał go główny księgowy. Ponaglenie datowane jest na 27.05.2013 r., wpłynęło do Izby Skarbowej w W. 29.05.2013 r. Z kolei postanowieniem z 28.05.2013 r. organ I instancji przedłużył termin wydania zaświadczenia do 17.06.2013 r. Wezwaniem z 7.06.2013 r. zobowiązano skarżącą do usunięcia braków wniosku. Dnia 10.06.2013 r. skarżąca nadała na poczcie skargę na bezczynność. Postanowieniem z 17.06.2013 r. organ I instancji przedłużył termin wydania zaświadczenia do 10.07.2013 r. Następnie postanowieniem z 3.07.2013 r. organ I instancji pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Postanowieniem z 27.06.2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał ponaglenie za bezzasadne.
W świetle przepisu art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) skargę do Sądu administracyjnego na bezczynność organu w postępowaniu przed organem administracyjnym można wnieść dopiero po załatwieniu przez właściwy organ ponaglenia przewidzianego przepisem art. 141 § 1 O.p. Dopóki bowiem organ ten się nie wypowie, postępowanie zainicjowane ponagleniem zakończone nie jest, a to sprawia, że nie można zasadnie twierdzić, iż wyczerpane zostały przysługujące stronie prawem przewidziane środki zaskarżenia.
W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył co prawda ponaglenie, o którym stanowi przepis art. 141 O.p., jednak - w ocenie Sądu - nie można uznać, że tym samym wyczerpał tryb przewidziany w art. 141 O.p., bowiem, jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, ponaglenie skarżącego wpłynęło do organu podatkowego w dniu 29 maja 2013 r., natomiast skargę na bezczynność podatnik skierował do Sądu w dniu 10 czerwca 2013 r. Tymczasem, jak się podkreśla w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 31 lipca 2009r. o sygn. III SAB/Wa 33/09, niepubl.), samo wniesienie do właściwego organu podatkowego ponaglenia w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest wystarczającą przesłanką wniesienia do sądu skargi na bezczynność (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 31 lipca 2009r. o sygn. III SAB/Wa 33/09, niepubl.). Wobec treści art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. wniesienie skargi na bezczynność organu w postępowaniu podatkowym uzależnione jest od rozpatrzenia złożonego ponaglenia.
Ponaglenie to powinno być załatwione, stosownie do art. 139 § 2 O.p., niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu miesiąca od daty jego wniesienia (por. postanowienie NSA z 14 lutego 2006 r., I FSK 588/05).
Reasumując, ponaglenie stanowi specyficzny środek zaskarżenia, wykorzystanie którego – polegające nie tylko na wniesieniu go przez stronę, ale również na rozpatrzeniu przez właściwy organ lub upływie 30 dni od wniesienia do tego organu – jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu podatkowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt I GSK 383/09 LEX 741065)).
Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie skarga na bezczynność wniesiona została przed rozpatrzeniem ponaglenia wymaganego przepisem art. 141 § 1 O.p., a tym samym uznać ją należy za przedwczesną, i jako taką niedopuszczalną w świetle art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., gdyż nie wyczerpano środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.