Uzasadnienie
Pismem z dnia 02.04.2013r. R. W. wniósł do Ministra Finansów zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...].03.2013r., nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną Naczelnika Urzędu Skarbowego W. polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę Zobowiązanego zawiadomieniem z dnia [...].11.2012r., nr [...]. Przedmiotowe zażalenie Strony wpłynęło do Ministerstwa Finansów w dniu 15.04.2013r.
Pismem nr [...] z dnia [...].05.2013r., Minister Finansów zawiadomił Stronę o przedłużeniu terminu załatwienia w/w sprawy do dnia 28.08.2013r.
Następnie pismem z dnia 26.03.2014 r., wnioskodawca wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpatrzeniu w/w zażalenia z dnia 02.04.2013r. W treści przedmiotowego wniosku Pan R. W. zakwestionował działania Naczelnika Urzędu Skarbowego W. polegające na wszczęciu i prowadzeniu postępowania egzekucyjnego wobec jego majątku, nadto wskazał, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. narusza zasady ogólne postępowania administracyjnego określone w art. 7 i 8 k.p.a.
Następnie w dniu 09.05.2014r., Strona wystąpiła do WSA w Warszawie ze skargą na bezczynność Ministra Finansów w załatwieniu jej zażalenia z dnia 02.04.2013r.
Postanowieniem nr: [...] z dnia [...].06.2014r., Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...].03.2013r., nr: [...].
W skardze z dnia 09.05.2014r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona zarzuca Ministrowi Finansów naruszenie art. 6,7,8,12,35§1,36§1 k.p.a., poprzez rażące przekroczenie terminu do załatwienia jej zażalenia z dnia 02.04.2013r. Podnosząc powyższe Skarżący wniósł o:
- • zobowiązanie Ministra Finansów do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w terminie 14 dni od daty doręczenia akt do WSA w Warszawie,
- • w przypadku uwzględnienia skargi, orzeczenie że bezczynność w postępowaniu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
- • zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o umorzenie postępowania, gdyż nie pozostaje w bezczynności. W tym zakresie powołał się na fakt, że w dniu [...].06.2014 r. rozpoznał zażalenie R.W. z dnia 02.04.2013r., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...].03.2013r. i wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej przepisu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p. p. s. a., a więc m. in. w sprawach, gdy organ pozostaje w bezczynności w wydaniu decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p. p. s. a.).
W niniejszej sprawie oczywiste jest zdaniem Sądu, że w dniu wniesienia skargi, organ pozostawał w bezczynności w sprawie rozpatrzenia zażalenia.
Minister Finansów naruszył obowiązujące go terminy rozpoznania zażalenia. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w dacie wniesienia skargi na bezczynność organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu sprawy.
Należy jednak wziąć pod uwagę okoliczność, że w dniu orzekania przez Sąd organ nie pozostawał już w bezczynności, ponieważ w dniu [...].06.2014 r. rozpoznał zażalenie R. W. z dnia 02.04.2013r., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...].03.2013r. i wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie
Stosownie do art. 161 § 1 p. p. s. a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W ocenie Sądu postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p. p. s. a. w związku z wydaniem przez Ministra Finansów postanowienia z dnia 09.06.2014 r.
Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (opubl. w ONSAiWSA 2009/4/63) art. 161 § 1 pkt 3 p. p. s. a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p. p. s. a. - organ wyda akt, co do którego pozostawał w bezczynności.
Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego wobec wydania aktu przez organ, stanowiącego o bezprzedmiotowość postępowania, oznacza, że przegraną stroną procesu jest organ, który w wyniku wniesienia skargi przez stronę usunął stan niezgodności z prawem. W takiej sytuacji Sąd nie może uwzględnić skargi na podstawie art. 149 p. p. s. a. przez nakazanie określonego działania, gdyż organ nie jest już bezczynny.
Z dniem doręczenia skargi organowi następuje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, w ramach którego organ może w trybie autokontroli (art. 54 § 3 p. p. s. a.) podjąć rozstrzygnięcie w sprawie. Może tego dokonać uwzględniając skargę w całości, a zatem wydając żądany przez stronę akt.
Z art. 149 p. p. s. a. wynika ponadto a contrario, że wydanie aktu przez organ wyłącza możliwość uwzględnienia skargi przez sąd nawet wówczas, gdy akt wydany został z naruszeniem terminu przewidzianego do jego wydania. Oznacza to, że organ wprawdzie pozostaje w zwłoce, lecz nie jest bezczynny, a przedmiotem skargi z art. 3 § 2 pkt 8 p. p. s. a. jest właśnie bezczynność.
Gdy sąd dojdzie do wniosku, że organ w dniu wniesienia skargi był bezczynny, ale przestał nim być w dacie orzekania (jak to ma miejsce w niniejszej sprawie), to powinien uznać, że sprawa sądowoadministracyjna w przedmiocie bezczynności organu przestała istnieć, a postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem sama bezczynność organu, a nie długotrwałość jego działania (dokonanie czynności po terminie).
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p. p. s. a. orzeczono, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 201 § 1 p. p. s. a.