Uzasadnienie
A.S. – Skarżąca w niniejszej sprawie, złożyła do Sądu skargę na bezczynność Zarządu Związku Gmin Regionu P. w zakresie wydania decyzji w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
W skardze wniosła o nakazanie Związkowi Gmin Regionu P. wydania decyzji nakazującej M.W. uiszczenie opłat za usuwanie śmieci powstających z prowadzenia stajni w L., powiat [...], ul. [...] oraz o zasądzenie od Zarządu Związku Gmin zwrotu kosztów dochodzenia praw.
Do skargi Skarżąca załączyła pismo z 4 sierpnia 2020 r. wnosząc o uznanie go za ponaglenie.
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że podstawą skargi jest art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2020 r., poz. 1439 ze zm.). Wyjaśniła, że zgodnie z art. 2 ust. 2a ww. ustawy, jeżeli obowiązki wskazane w ustawie mogą jednocześnie dotyczyć kilku podmiotów spośród wskazanych w ust. 1 pkt 4, obowiązany do ich wykonania jest podmiot lub podmioty faktycznie władające nieruchomością. Zaś od 5 listopada 2015 r. prowadzeniem stajni zajmuje się wyłącznie M.W., który również tam mieszka. Skarżąca nadmieniła, że między nią, a M.W. toczy się postępowanie o podział majątku i dla uproszczenia rozliczeń do końca 2017 r. Skarżąca uiszczała opłaty za usuwanie odpadów ze stajni.
W odpowiedzi na wezwanie organu z 25 lutego 2019 r. o złożenie nowej deklaracji dotyczącej usuwania odpadów ze stajni Skarżąca wskazała, że adresatem wezwania winien być M.W. Pismem z 17 września 2020 r. organ ponowił żądanie zapłaty w stosunku do Skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Związku Gmin Regionu P. wniósł o oddalenie skargi. W ocenie Zarządu Związku Gmin skarga jest bezzasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Skarżąca w przywołanym piśmie datowanym na 5 sierpnia 2020 r., skierowanym do Zarządu Związku Gmin Regionu P., zawarła stwierdzenie: "Wnoszę o wydanie decyzji w trybie art. 6o ust. 1 wymienionej ustawy i doręczenie jej A.S." W pozostałej części pisma Skarżąca wskazuje, że w jej ocenie nie jest zobowiązana do zapłaty opłaty za usuwanie śmieci z nieruchomości w L. przy ul. [...] (stajnia). Stwierdza również, że dopiero w przypadku wydania decyzji zaadresowanej do niej będzie mogła podjąć obronę przed nałożeniem na nią obowiązku zapłaty za usuwanie śmieci.
Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby w dniu 5 sierpnia 2020 r. było prowadzone przez Zarząd Związku Gmin Regionu P. postępowanie podatkowe z udziałem Skarżącej. Organ wskazał natomiast w odpowiedzi na skargę, że w dniu 6 listopada 2020 r. wszczął postępowanie podatkowe wobec właścicieli nieruchomości, to jest wobec Skarżącej oraz M.W., zmierzające do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2019 r. Prowadzona przed tą datą przez organ korespondencja ze Skarżącą w sprawie złożenia deklaracji lub złożenia wyjaśnień w sprawie przyczyn niezłożenia deklaracji/nowej deklaracji zmieniającej nie miała zatem miejsca w ramach postępowania podatkowego.
Skoro nie toczyło się postępowanie podatkowe, to organ podatkowy nie mógł dopuścić się bezczynności w wydaniu decyzji. Warunkiem koniecznym możności stwierdzenia bezczynności organu w tego rodzaju sytuacji jest ustalenie, że zostało wszczęte postępowanie podatkowe, które winno zakończyć się wydaniem decyzji. Dopiero w wyniku wszczęcia postępowania podatkowego staje się aktualny obowiązek organu wydania decyzji i niewydanie stosownej decyzji w terminie wynikającym z Ordynacji podatkowej stanowi przesłankę ponaglenia, a następnie skargi na bezczynność. Skoro nie istniał prawny obowiązek organu wydania decyzji, to tym samym nie było możliwe wniesienie ponaglenia na bezczynność organu.
W tym stanie rzeczy pismo Skarżące datowane na 5 sierpnia 2020 r. nie może zostać uznane za ponaglenie, którego wniesienie stanowi przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu w sprawie załatwianej decyzją.
Sąd przypomina w tym miejscu, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).
Skarga wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.