Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2005 r. M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na 1) uchylanie się Izby Skarbowej od rozpoznania Zażalenia z dnia 12 listopada 2004 r., na postanowienie wydane z naruszeniem prawa przez US W. oraz wniosek o nałożenie stosowne grzywny;
- 2) bezczynność Izby Skarbowej i uchylanie się od rozpoznania Odwołania z dnia [...] grudnia 2004 r. do decyzji US z dnia [...] grudnia 2004 r. wydanej z naruszeniem prawa przez US W..
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że postanowienie o wszczęciu postępowaniu zostało wydane w stosunku do niej bez uzasadnienia i w sposób podważający ustalenia inspektorek Urzędu Skarbowego. Strona stwierdziła, że podstawą zaskarżenia jest fakt popełnienia przestępstwa urzędniczego, a nie to czy Ordynacja podatkowa dopuszcza zaskarżenie. W jej ocenie art. 291 § 4 stanowi o niedopuszczalności działań pokontrolnych w przypadku braku zastrzeżeń z protokołu kontroli właściwej i zamkniętej.
Podatniczka wskazała ponadto, że Izba Skarbowa nie dotrzymuje terminów rozpatrzenia odwołania – ani ustawowych, ani przez siebie wyznaczonych i akceptuje działania przestępcze. Do skargi załączone zostały: odwołanie od decyzji US, postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego i [...] marca 2005 r., zażalenie na postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego.
W odpowiedzi na skargę organ, ustosunkowując się jedynie do drugiego jej punktu, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż w Sądzie została zarejestrowana skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. [...] kwietnia 2005 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w przedmiocie wszczęcia postępowania podatkowego. Otrzymała sygnaturę akt III SA/Wa 1667/05. Oznacza to, że w dacie wniesienia przedmiotowej skargi zażalenie strony zostało rozpoznane przez organ odwoławczy i postępowanie administracyjne zostało zakończone postanowieniem ostatecznym, które zaskarżyła p. M. M. do sądu administracyjnego. Tym samym w momencie wniesienia tej skargi nie istniał przedmiot określony w jej pkt 1 jako uchylanie się od rozpoznania zażalenia.
Sąd, mając na względzie powyższe ustalenia, stwierdził, że zastosowanie w sprawie znajduje art. 161 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej powoływanej jako u.p.p.s.a., stanowiący o umorzeniu postępowania w drodze postanowienia, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w wypadku wydania aktu lub podjęcia czynności przez organ w sprawie, w której została wniesiona skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005, str. 377). Przez bezczynność rozumie się również uchylanie od rozpoznania zażalenia.
W odniesieniu do pkt 2 skargi konieczne jest wskazanie, że odwołanie skarżącej zostało załatwione przez organ w dniu [...] kwietnia 2004 r. poprzez wydanie decyzji o nr [...]. Organ odwoławczy miał natomiast problem – jak wynika z odpowiedzi na skargę – z wprowadzeniem wydanej przez siebie decyzji do obrotu prawnego. Ostatecznie nastąpiło to w dniu [...] czerwca 2005 r. poprzez doręczenie jej podatniczce (potwierdzenie odbioru). Nie zmienia to jednak faktu, iż w dacie wniesienia skargi do Sądu decyzja ta była już wydana. Oznacza to, że brak było bezczynności, która jest przedmiotem złożonej do Sądu skargi. W tym stanie rzeczy zasadne jest umorzenie postępowania w oparciu o wyżej wskazany i omówiony przepis.
Na marginesie należy wskazać, iż jeżeli skarżąca zarzuca urzędnikom skarbowym popełnienie przestępstwa lub żąda nałożenia na nich grzywny to winna zwrócić się z tym do właściwych organów tj. prokuratury i sądu powszechnego (karnego). Sąd administracyjny nie jest powołany ani uprawniony do rozstrzygania tego typu spraw. Na mocy Konstytucji RP i ustaw sprawuje sądową kontrolę administracji publicznej. Sprawy karne nie leżą zatem w jego właściwości.
Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 161 § 2 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.