Uzasadnienie
P.Z. (dalej "Skarżący") wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zmiany wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r., 2012 r., 2013 r., 2014 r., 2015 r. i 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - zwana dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Podkreślić przy tym trzeba, że wyliczenie środków zaskarżenia w przywołanym wyżej przepisie ma charakter przykładowy. To zaś prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej.
Ponadto należy zwrócić w tym miejscu uwagę, że niewyczerpanie przez stronę – przed wniesieniem skargi – środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym skutkuje niedopuszczalnością skargi (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2005 r., sygn. akt I SAB/Wa 176/04, publ. LEX nr 165023 oraz z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SAB/Wa 269/09, publ. LEX 542877).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Skarżący nie wyczerpał przed wniesieniem skargi środka zaskarżenia, jaki służył mu w postępowaniu podatkowym. W postępowaniu tym służyło mu bowiem ponaglenie, które w myśl art. 141 Ordynacji podatkowej winien wnieść do organu podatkowego wyższego stopnia.
W tym przypadku skarga złożona do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a oraz art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.