Uzasadnienie
Skarżący – T. J. pismem z dnia 16 czerwca 2015 r. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy B. w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o zastosowanie obniżonej stawki odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości.
Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 19 sierpnia 2014 r. Skarżący i M. J. wystąpili do Burmistrza B. o zastosowanie obniżki stawki odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości.
Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Burmistrza Gminy B. umorzył postępowanie w sprawie wobec Skarżącego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. uchyliło ww. decyzję Burmistrza B. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania
Pismem z dnia 19 stycznia 2015 r., z dnia 12 lutego 2015 r., oraz z dnia 12 kwietnia 2015 r. Skarżący, wezwał Burmistrza Miasta i Gminy B. do wydania decyzji w przedmiocie zastosowania obniżonej stawki odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości.
Pismem z dnia 2 lutego 2015 r. Skarżący zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z prośbą o odroczenie terminu do złożeni skargi do sądu administracyjnego do czasu wydania decyzji przez organ I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w dniu 19 lutego 2015 r. zwróciło organowi I instancji akta administracyjne sprawy (akta administracyjne k.25).
W odpowiedzi na skargę z dnia 3 sierpnia 2015 r. Burmistrz Miasta i Gminy B. wskazał, że z uwagi na termin zwrotu akt przez organ II instancji decyzja w sprawie nie została dotychczas wydana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Istotą wymogu wyczerpania środków zaskarżenia jest umożliwienie organowi administracji doprowadzenie do załatwienia sprawy bez konieczności wszczynania postępowania sądowoadministracynego.
W sytuacji, gdy bezczynny pozostaje Burmistrz Miasta i Gminy B., a bezczynność dotyczy podatku od nieruchomości, stosownym środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U 2015 r., poz. 613, dalej "Ordynacja podatkowa"). Powołany przepis stanowi, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub do ministra właściwego ds. finansów publicznych. Stosownie zaś do przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i Ordynacji podatkowej w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego. Tego rodzaju ustrojowe usytuowanie samorządowych kolegiów odwoławczych zostało potwierdzone w art. 13 §1 pkt 3 oraz § 3 Ordynacji podatkowej.
Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy B. do sądu administracyjnego powinien był złożyć do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. ponaglenie. Jak wynika z akt sprawy ten warunek dopuszczalności skargi nie został w sprawie spełniony.
Zważywszy powyższe, Sąd, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 w zw. z 52 § 1a P.p.s.a. oraz art. 58 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.