Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. oddalił jako bezpodstawną skargę M. M. zwanego dalej Skarżącym na czynności egzekucyjne zajęcia rachunków bankowych, dokonane zawiadomieniami z dnia 24 grudnia 2004 r.
Na to postanowienie Skarżący wniósł w dniu 7 lutego 2005 r. (data złożenia w administracji Aresztu Śledczego w G.) zażalenie do Ministra Finansów.
Pismem z dnia 13 sierpnia 2005 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Finansów.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że w dniu [...] września 2005 r. wydane zostało postanowienie Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. Oznacza to, że postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie zostało zakończone. Z chwilą doręczenia Skarżącemu postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] września 2005 r., co nastąpiło w dniu 19 września 2005 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru), przestał zatem istnieć przedmiot skargi, jakim była bezczynność organu w postępowaniu odwoławczym.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe należało umorzyć.
Pogląd taki prezentowany jest również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przyjmuje się w nim bowiem, że gdy decyzja została wydana po wniesieniu skargi (na bezczynność), ale przed jej rozpoznaniem przez sąd administracyjny, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. postanowienia NSA z dnia 14 stycznia 1987 r., sygn. akt IV SAB 14/86, ONSA 1987/1 poz. 7; z dnia 9 grudnia 2003 r., sygn. akt II SAB/Po 78/03, nie publ.).