Uzasadnienie
Skarżąca – D. R. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany: "NUS") w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług (dalej zwany: "p.t.u.") za czerwiec 2014r., wskazując jako podstawę art. 3 § 2 pkt 4, art. 37 § 1 w zw. z art. 35 § 1, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 57 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwana: "P.p.s.a."). Wniosła o zobowiązanie NUS do zwrotu p.t.u. za czerwiec 2014r. wraz z odsetkami, wymierzenie organowi grzywny, stosownie do art. 149 § 2 P.p.p.s. oraz o zwrot kosztów postępowania. Do skargi dołączyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 30 października 2014r. skierowane do NUS.
NUS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, wskazując, iż Skarżąca nie zachowała terminu wynikającego z art. 53 § 2 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 P.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyliczenie środków zaskarżenia zawarte w powołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a. ma charakter przykładowy i niepełny. Świadczą o tym użyte w tym przepisie wyrazy "taki jak". Oznacza to, że również w przypadku środków prawnych nie wymienionych w tym przepisie, jeżeli przysługują one skarżącemu skargę można wnieść wyłącznie po ich wyczerpaniu.
Taka sytuacja występuje w przypadku ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej zwana: "O.p."), co potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie z 29 kwietnia 1998r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, niepubl.; postanowienie z 21 września 2001r., sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763; postanowienie z 13 grudnia 2012r., sygn. akt I FSK 1644/12, postanowienie z 19 lipca 2013r., sygn. akt I FSK 1325/13). Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 i 2 O.p. na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Mając na uwadze okoliczność, że Skarżąca zarzuca NUS niezwrócenie w terminie p.t.u., należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie miał zastosowanie przepis art. 141 § 1 pkt 1 i 2 O.p.
Przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność organu konieczne jest więc – w świetle art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. - uprzednie złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 O.p. Złożenie ponaglenia bowiem z jednej strony (gdy jest uzasadnione) prowadzi do wyznaczenia terminu załatwienia sprawy przez organ wyższego stopnia, z drugiej zaś – stanowi dla tego organu informację o uchybieniach w działaniu organu niższego stopnia (por. R. Hauser [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 675). W razie uznania ponaglenia za uzasadnione, organ wyższego stopnia wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości (art. 141 § 2 O.p.).
W przypadku zaś, gdy organ uznaje ponaglenie za nieuzasadnione, wówczas winien wydać postanowienie odmawiające uwzględnienia ponaglenia. Dopiero wydanie takiego postanowienia uzasadnia wniesienie do sądu administracyjnego skargi, czy to na przewlekłość postępowania, czy to na bezczynność organu podatkowego. Dopóki bowiem organ ten się nie wypowie, postępowanie zainicjowane ponagleniem zakończone nie jest, a to sprawia, że nie można zasadnie twierdzić, iż wyczerpane zostały przysługujące stronie prawem przewidziane środki zaskarżenia. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lutego 2011r. sygn. akt I FSK 270/10, którego tezę Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela.
W niniejszej sprawie Skarżąca nie złożyła ponaglenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 141 § 1 O.p., zatem jej skarga w świetle art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. jest przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Sąd, wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., skargę odrzucił.