Uzasadnienie
Pismem z 22 października 2008 r. M. G. wniosła skierowaną do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, skargę na nienależyte wykonywanie zadań przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z.. W skardze podniosła szereg zarzutów dotyczących sposobu przeprowadzenia kontroli skarbowej w G. sp. z o.o. w G., która rozliczana była przez biuro Skarżącej.
Pismem z 7 listopada 2008 r. niniejszą skargę przekazano na podstawie art. 234 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego Dyrektorowi UKS w Z., celem załatwienia zgodnie z właściwością, jednocześnie informując o tym Skarżącą.
Pismem z 19 maja 2011 r. Skarżąca zwróciła się do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej o udzielenie informacji o sposobie rozpatrzenia jej skargi. W odpowiedzi poinformowano Skarżącą, że skarga została zgodnie z właściwością przekazana do załatwienia Dyrektorowi UKS w Z..
Dyrektor UKS w Z. w piśmie z 2 czerwca 2011 r. udzielił Skarżącej odpowiedzi na skargę, w której stwierdził, iż jest ona nieuzasadniona.
Pismem z 18 sierpnia 2011 r. Skarżąca na podstawie art. 37 § 1 w związku z art. 237 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, wezwała Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa, które polegało na nieterminowym załatwieniu przez niego skargi z 22 października 2008 r. W uzasadnieniu wskazała, ze skarga ta została rozpatrzona przez niewłaściwy organ. W jej opinii organem właściwym był bowiem Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 20 września 2011 r. Generalny Inspektor kontroli Skarbowej stwierdził, iż nie pozostaje w zwłoce w załatwieniu skargi gdyż nie był on właściwy do jej rozpatrzenia.
Pismem z 27 października 2011 r. Skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu na bezczynność Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w przedmiocie skargi na nienależyte wykonywanie zadań przez Dyrektora UKS w Z..
W uzasadnieniu stwierdziła, że złożona przez nią skarga z 22 października 2008 r. nie dotyczyła postępowania prowadzonego przez Urząd Kontroli Skarbowej w Z. wobec G. sp. z o.o. i nie miała dla niego merytorycznego znaczenia. Skarga dotyczyła zaś nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy, naruszenia praworządności i interesów Skarżącej podczas kontroli skarbowej. W konsekwencji stwierdziła, iż stan nierozpoznania skargi trwa już prawie 3 lata. W związku z odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, uzasadnionym w jej ocenie było wystąpienie ze skargą do Sądu.
W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził, że dotyczy ona sprawy podlegającej załatwieniu na podstawie przepisów Działu VIII Kpa, wobec czego podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wskazał również, że skarga z 22 października 2008 r. została rozpoznana przez organ właściwy tj. Dyrektora UKS w Z., który udzielił Skarżącej odpowiedzi pismem z 2 czerwca 2011 r.
W piśmie procesowym z 12 kwietnia 2012 r. Skarżąca podkreśliła, że jej skarga nie dotyczyła wydania decyzji ale zobowiązania organu do zawiadomienia jej o sposobie załatwienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w przedmiocie skargi na nienależyte wykonywanie zadań przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z.. Tak więc, sprawa na tym jej etapie, toczyła się przed organami administracyjnymi wyłącznie w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego "skargi i wnioski".
Środek dyscyplinujący organy administracji publicznej w zakresie terminowego załatwiania spraw administracyjnych w postaci skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego powiązany jest z kompetencjami tego sądu do rozstrzygania skarg na określone akty i czynności z zakresu administracji publicznej.
Zgodnie zaś z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast art. 3 § 2 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia jej art. 3 § 2 pkt 1-4. Tak więc, zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, aktów i czynności. Skargą do sądu nie jest objęte uproszczone, jednoinstancyjne postępowanie o charakterze administracyjnym dotyczące skarg i wniosków, uregulowane w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. W takim postępowaniu organy administracyjne nie wydają rozstrzygnięć, a jedynie zawiadamiają skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. Działania, czynności i akty podejmowane w tym trybie nie są aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy procesowej. Konsekwencją tego jest, że w postępowaniu tym nie przysługuje również skarga na bezczynność do sądu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy procesowej, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 ustawy procesowej orzeczono, jak w sentencji postanowienia.