Uzasadnienie
Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zakresie prowadzonego przez niego na podstawie art. 21 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym postępowania wyjaśniającego w sprawie rozliczeń podatku od towarów i usług za maj i listopad 2002 r. oraz lipiec, sierpień i październik 2003 r.
Wyjaśnił, że odpowiednimi postanowieniami przedłużono Skarżącemu termin zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za wyżej wymienione miesiące do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, podnosząc, iż wyjaśnianie to dotyczy autentyczności odbiorcy w procedurze eksportowej, tj. F. z siedzibą w L. ze wskazanym miejscem dostawy w miejscowości P. (R.).
Skarżący podniósł, że w dniu 25 sierpnia 2004 r. skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w trybie art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa-przerwania bezczynności" poprzez wydanie orzeczenia o zwrocie podatku od towarów i usług w terminie 14 dni.
Kolejnym pismem z dnia 19 września 2004 r. Pełnomocnik wezwał organ I instancji do wskazania m. in. jakie dokumenty spodziewa się on uzyskać w celu "potwierdzenia autentyczności odbiorcy zagranicznego" oraz o wskazanie, o którego odbiorcę chodzi, tj. F. w L. czy E. w miejscowości P.. W piśmie tym wniósł także o wskazanie dat i treści pism kierowanych w niniejszej sprawie do Ministerstwa Finansów, w tym sygnatury pod jaką zarejestrowano tę sprawę. Ponadto zażądał wskazania gdzie aktualnie znajdują się akta postępowania oraz wyjaśnienie przyczyn, dla których Pełnomocnikowi Skarżącego nie udostępniono tych akt w dniu 25 sierpnia 2004 r.
Zdaniem Skarżącego z odpowiedzi organu, iż postępowanie wyjaśniające dotyczy autentyczności obrotu z firmą F. wynika, że aktualnie postępowanie to toczy się bez podstawy prawnej. Dotychczas bowiem postępowaniem tym objęta została "autentyczność odbiorcy", a nie autentyczność obrotu. Stąd też w ocenie Skarżącego w chwili obecnej działania organu zmierzają do nieuzasadnionego szykanowania podatnika poprzez odmawianie mu zwrotu słusznie należących mu się pieniędzy.
Skarżący wniósł o nakazanie organowi I instancji zakończenia postępowania podatkowego w terminie 30 dni od daty wydania wyroku.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wniósł o nieuwzględnienie postawionych w niej zarzutów i odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania zarzutów merytorycznych w niej zawartych.
Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: u.p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, nie publ. oraz postanowienie NSA z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763) oraz poglądów wyrażanych w doktrynie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str. 100) nie budzi wątpliwości, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć również wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.; dalej: Ordynacja podatkowa). Przepis ten stanowi bowiem, iż na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej.
Z akt sprawy nie wynika, by Pełnomocnik Skarżącego wystąpił z ponagleniem do organu wyższego stopnia. Za takowe nie może być uznane jego pismo z dnia 19 września 2004 r. zatytułowane "Pismo Pełnomocnika podatnika". Adresowane było ono bowiem do Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Co prawda zostało ono skierowane także do Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz Ministra Finansów, ale jedynie "do wiadomości". Ponadto treścią tego pisma jest żądanie udzielenia informacji o toczącym się postępowaniu wyjaśniającym. Nie nosi ono zatem cech ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Skoro zatem w niniejszej sprawie nie został wyczerpany tryb przewidziany w art. 141 Ordynacji podatkowej, to tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu.
Z tej przyczyny skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 u.p.p.s.a., należało odrzucić.
O zwrocie wpisu orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit a) u.p.p.s.a.