Uzasadnienie
Skarżąca "A. " Sp. z o. o. z siedzibą w S. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie rozpatrywania zażalenia na postanowienie w sprawie przedłużenia zabezpieczenia. W skardze podała, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na wyraźne uchybienia Organu, który bezzasadnie przedłuża wydanie postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu Organ wskazał, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Dyrektor wskazał, że Skarżąca nie wyczerpała trybu zażaleniowego, określonego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.)
W dniu [...] kwietnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał żądane postanowienie w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Skarga podlega odrzuceniu albowiem przed jej wniesieniem nie zostało złożone zażalenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a.
Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Uznając zażalenie za uzasadnione, wyżej wymieniony organ wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 k.p.a.).
Z treści powyższych przepisów wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 k.p.a., tzn. winien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.
W niniejszej sprawie Skarżąca w dniu 8 kwietnia 2009 r. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie rozpatrywania zażalenia na postanowienie w sprawie przedłużenia zabezpieczenia.
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego Skarżąca nie wyczerpała trybu zażaleniowego, określonego w art. 37 k.p.a., a tym samym nie dopełniła warunku dopuszczalności skargi wskazanego w art. 52 § 1 P.p.s.a.
Z tego względu orzeczono jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono jak w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a w/w ustawy