Uzasadnienie
Skarżący – M.C. pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. wniósł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. na poczet zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 grudnia 2013 r., pismem z dnia 2 stycznia 2014 r. wezwano Naczelnika Urzędu Skarbowego W. do wskazania, czy w toku postępowania, a przed wniesieniem skargi na bezczynność, Skarżący składał ponaglenie na niezałatwienie sprawy.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Organ w piśmie z dnia 9 stycznia 2014 r. poinformował, że do dnia złożenia skargi, tj. do dnia 2 grudnia 2013 r., nie odnotował wpływu ponaglenia na niezałatwienia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Przepis art. 3 § 2 pkt 8 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej "ppsa", przewiduje możliwość wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Zgodnie zaś z art. 52 § 1 ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa).
Powyższe wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy i nie jest wyliczeniem wyczerpującym. Świadczy o tym użyty przez ustawodawcę zwrot "taki jak". Oznacza to, że jeżeli w określonym przypadku przepis prawa przewiduje innego rodzaju środek zaskarżenia, który nie został wymieniony w tym przepisie, skargę można wnieść po uprzednim wykorzystaniu tegoż środka zaskarżenia.
Środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 ppsa, aczkolwiek nie wskazanym w tym przepisie, jest ponaglenie, o jakim mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Jest to środek ochrony praw strony w postępowaniu podatkowym, służący zwalczaniu opieszałości w działaniu organu podatkowego, wyrażającej się w tym, że sprawa nie została załatwiona we właściwym terminie wskazanym przepisami Ordynacji podatkowej, bądź też w terminie zakreślonym przez organ prowadzący postępowanie, stosownie do art. 140 tej ustawy. Złożenie ponaglenia z jednej strony (gdy jest uzasadnione) prowadzi do wyznaczenia terminu załatwienia sprawy przez organ wyższego stopnia, z drugiej zaś – stanowi dla tego organu informację o uchybieniach w działaniu organu niższego stopnia (por. R. Hauser [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 675).
Złożenie przez Skarżącego skargi nie było poprzedzone ponagleniem złożonym w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji, wobec niewyczerpania środków zaskarżenia, nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi. Tym samym jest ona przedwczesna i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna - stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.
Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzekł, jak w sentencji.