Uzasadnienie
Skarżący A. K. pismem z 15 października 2015r. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta L. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2014r. w sprawie III SA/Wa 225/14. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że pomimo zapadłego wyroku uchylającego poprzednią decyzję, organ nie podjął żadnych działań, a jedynie celowo przedłużał termin załatwienia sprawy. Skarżący podniósł, że Prezydent L. nie zareagował również na wezwanie z 2 października 2015r. do wykonania przedmiotowego orzeczenia Sądu, co stanowi podstawę do złożenia skargi na bezczynność.
W odpowiedzi na skargę z 12 listopada 2015r. Prezydent L. wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc brak wykorzystania przez Skarżącego dostępnych środków zaskarżenia. Z ostrożności podniósł również, że nie pozostaje w bezczynności, a tym samym skarga nie jest zasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, w której strona skarżąca przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2).
Nie ma przy tym wątpliwości, że wyliczenie środków zaskarżenia ww. przepisie ma jedynie charakter przykładowy. Zwrot "taki jak", użyty w art. 52 § 2 p.p.s.a., po którym następuje wyliczenie środków zaskarżenia, powinien być uznany za synonim określenia "w szczególności". Przyjęcie, że zawarte w art. 52 § 2 p.p.s.a. wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy, prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., środkami takimi będą: zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.) oraz ponaglenie, przewidziane w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej O.p.).
Ponaglenie przewidziane w przepisach Ordynacji podatkowej jest swoistym środkiem prawnym, albowiem nie odnosi się ono do konkretnej czynności procesowej lub też aktu administracyjnego. Przedmiotem ponaglenia jest niezałatwienie sprawy we właściwym terminie ustawowym lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. Jest to zatem prawny instrument umożliwiający stronie wymuszenie na organie podatkowym załatwienia sprawy. Skorzystanie z ponaglenia w danej sprawie nie zamyka drogi odwoławczej, czyli prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy. Termin wniesienia ponaglenia nie jest określony (por. P. Pietrasz, Komentarz do art. 141 ustawy – Ordynacja podatkowa, LEX 2011 nr 100317).
Sąd dostrzegł, że w przedmiotowej sprawie Skarżący pismem z dnia 2 października 2015r. wezwał Prezydenta L. do wykonania orzeczenia WSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2014r. w sprawie III SA/Wa 225/14. Z treści pisma można wywieść, że stanowiło ono swoiste wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W ślad jednak za postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 2011r., sygn. akt II FSK 1262/11, Sąd stanął na stanowisku, że w sytuacji, gdy organ podatkowy pierwszej instancji pozostaje w bezczynności, skierowana do sądu administracyjnego skarga na bezczynność musi być poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art. 141 § 1 pkt 1 i § 2 O.p., a nie wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które jest przewidziane w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. wyłącznie dla aktów i czynności organu podatkowego, a nie stanu bezczynności.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga Skarżącego na bezczynność Prezydenta L. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, albowiem Skarżącemu przysługiwało w postępowaniu podatkowym dotyczącym podatku od nieruchomości prowadzonym przez organ pierwszej instancji zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 O.p. ponaglenie do organu wyższego stopnia – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z czego nie skorzystał, gdyż za ponaglenie do organu wyższego stopnia nie można uznać pisma Skarżącego z 2 października 2015r. skierowanego do Prezydenta L..
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia