Uzasadnienie
Burmistrz T. postanowieniem z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] oddalił zarzuty wniesione przez Skarżącego – E.A. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] września 2022 r. i tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r.
Skarżący złożył zażalenie na postanowienie Burmistrza T. z dnia [...] maja 2023 r. nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na postanowieniem z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza T. postanowieniem z dnia [...] maja 2023 r. nr [...].
Jednocześnie, pismem z dnia 10 października 2023 r. (data wpływu do Kolegium: 25 października 2023 r.), Skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na bezczynność postępowania "w przedmiocie wymuszania nienależnych płatności w oparciu o fałszywe postanowienia w sprawie egzekucji administracyjnej za gospodarowanie odpadami na terenie przedmiotowej nieruchomości za okres 10 stycznia 2020 r. do 1 czerwca 2020 r.". Skarżący zarzucił organowi brak wydania decyzji w przedmiocie "wymuszania nienależnych płatności za okres 10 stycznia 2020 r. do 1 czerwca 2020 r. z powodu przypisywania w sposób bezprawny tytułu właściciela nieruchomości i użytkownika wieczystego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 § 2 art. 3 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, tj. w sprawach gdy właściwy organ ma wydać decyzje, postanowienie, o jakim mowa w pkt 2 i 3, jak też wydać akt, czy dokonać czynności o których mowa w pkt 4.
Jak stanowi natomiast art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Przepis powyższy należy odczytywać mając na uwadze treść art. 52 p.p.s.a., w myśl którego przed wniesieniem do Sądu skargi skarżący ma obowiązek wyczerpać środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym przed organem, jeżeli służyły one stronie w tym postępowaniu. W kontekście rozpoznawanej sprawy należy mieć na uwadze w szczególności art. 52 § 2 p.p.s.a., w myśl którego przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych jednolicie i niezmiennie wskazuje, że art. 53 § 2b p.p.s.a. należy interpretować w ten sposób, że ponaglenie jest wymagane wtedy, gdy sprawa, której dotyczy skarga na bezczynność lub przewlekłość, prowadzona jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2023 poz. 775 ze zm., dalej "K.p.a.") lub przy ich zastosowaniu. Jak wynika z akt sprawy postępowanie przed Organem prowadzone było właśnie w oparciu o K.p.a., w związku z czym należy stwierdzić, iż w tej sprawie ponaglenie było wymagane.
W myśl art. 37 § 3 pkt 1) K.p.a. ponaglenie wnosi do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, natomiast w myśl pkt 2) tego przepisu do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Zgodnie z tak sformułowanym przepisem, w tej sprawie, z uwagi na okoliczność, że K.p.a. nie przewiduje organu wyższego stopnia od Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ponaglenie należało wnieść do organu prowadzącego postępowanie, czyli właśnie do SKO.
Tymczasem, z akt sprawy, w szczególności z odpowiedzi na skargę oraz pisma SKO z dnia 15 stycznia 2024 r., nie wynika, aby Skarżący w toku postępowania administracyjnego złożył stosowne ponaglenie.
Mając zatem na uwadze, że ponaglenia nie wniesiono, w związku z czym skarga była niedopuszczalna, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.