Uzasadnienie
S.W. pismem z 20 maja 2021 r. zwrócił się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z prośbą o rozpatrzenie wniosku z 19 maja 2021 r. (wniosek załączony przy piśmie z 20 maja 2021 r.) dotyczącego przytoczonych przez stronę fragmentów treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 marca 2001 r., sygn. akt I SA/Ka 2448/00, oraz stanowiska przedstawionego w piśmie z 3 grudnia 2020 r. nr [...].
Szef Krajowej Administracji Skarbowej udzielił odpowiedzi na powyższe wystąpienie w piśmie z 29 czerwca 2021 r. nr [...], w którym przedstawiono wyjaśnienia do wskazanego postanowienia NSA z 23 marca 2001 r. oraz do ww. pisma z 3 grudnia 2020 r.
S.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie datowaną na 29 grudnia 2021 r. skargę na bezczynność i przewlekłe postępowanie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Skarżący nie sformułował konkretnych zarzutów wobec postępowania prowadzonego przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej Wskazał natomiast, że wniosek z 20 maja 2021 r. nie został rozstrzygnięty pomimo składanych przez stronę ponagleń.
S.W. w uzupełnieniu skargi z 11 stycznia 2022 r. ponownie przytoczył wybrane fragmenty treści decyzji Izby Skarbowej w K. z [...] lutego 2001 r., wyroku WSA w Warszawie z 6 maja 2004 r. sygn. akt III SA 3163/02, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie O/Z w Katowicach z 23 marca 2001 r. sygn. akt I SA/Ka 2448/00 oraz pisma z 3 grudnia 2020 r. nr [...] r. Powołując się na przytoczone fragmenty pism strona stwierdziła, że nie doszło do przedawnienia nadpłat stwierdzonych decyzjami Izby Skarbowej w K. oraz że organ podatkowy II instancji popełnił błąd.
W piśmie z 11 stycznia 2022 r. nie sformułowano zarzutów na działanie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Strona zwróciła się natomiast do Sądu o "zasądzenie sprawy wynikającej ze złożonej skargi z dnia 29.12.2021 r. na podstawie ustawy o zobowiązaniach podatkowych".
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest dopuszczalna i dlatego podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie toczyło się w dacie wniesienia przedmiotowej skargi postępowanie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Pismo Skarżącego datowane na 20 maja 2021 r. oraz wniosek z 19 maja 2021 r. nie spowodowały bowiem wszczęcia postępowania w sprawie tego rodzaju, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Gdyby nawet takie postępowanie toczyło się przed wniesieniem ww. skargi, to skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (uchwała NSA z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21). Podobnie wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19).
Powyższe oznacza, że jednym w warunków koniecznych dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania jest toczenie się postępowania w dniu wniesienia takiej skargi. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania po zakończeniu postępowania, którego taka skarga dotyczy, merytoryczne rozpoznanie takiej skargi jest niedopuszczalne, w związku z czym skarga taka winna być odrzucona.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie budzi zatem wątpliwości, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, jako że dotyczy postępowania, które nie toczyło się w dacie wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy skargę należy odrzucić.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł w punkcie drugim postanowienia, stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.