Uzasadnienie
Pismem z [...] stycznia 2020 r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność/przewlekłość prowadzenia postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III WSA we Wrocławiu z [...] lutego 2020 r. skarżąca została poinformowana o rozdzieleniu skarg na podstawie art. 57 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej p.p.s.a.) i prowadzeniu każdej ze spraw pod odrębną sygnaturą: sprawy o bezczynność Wojewody – III SAB/Wr [...], sprawy o przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę – sygn. akt III SAB/Wr [...].
W piśmie z [...] lutego 2020 r., które wpłynęło do Sądu [...] lutego 2020 r., skarżąca oświadczyła, że cofa skargę na bezczynność Wojewody D. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli strona skarżąca skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest – zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie czynność procesowa strony skarżącej – z tego punktu widzenia – nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń.
W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.