Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 maja 2022 r. M. P. (dalej: skarżąca, strona skarżąca), zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy.
Zarządzeniem z dnia 8 sierpnia 2022 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 (stu) złotych, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe zarządzenie zostało odebrane przez upoważnionego pracownika pełnomocnika strony skarżącej w dniu 16 sierpnia 2022 r. Zatem termin do uzupełnienia braku fiskalnego skargi upływał 23 sierpnia 2022 r.
Przy piśmie z dnia 22 sierpnia 2022 r. pełnomocnik przesłał potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
W związku z powyższym pismem, w wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 10 października 2022 r. poinformowano pełnomocnika strony skarżącej, że w dokumentach księgowych tutejszego Sądu dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy (prawdopodobnie z powodu wpisania błędnego numeru rachunku bankowego Sądu przy realizacji polecenia przelewu).
W dokumentach księgowych Sądu dotyczących opłat sądowych nie odnotowano wpłaty wpisu sądowego od skargi do niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022, poz. 329 - dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy skargi, która należy do katalogu pism kwalifikowanych. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W skierowanym do pełnomocnika skarżącego wezwaniu do uiszczenia wpisu pouczył o sposobie uiszczenia wpisu sądowego oraz wskazał prawidłowy numer rachunku bankowego sądu, na który winna być dokonana wpłata tytułem uiszczenia wpisu sądowego.
W ocenie Sądu, uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma może polegać nie tylko na uiszczeniu opłaty sądowej w niewłaściwej wysokości, czy też po upływie przewidzianego w ustawie terminu, lecz również na uiszczeniu opłaty na niewłaściwy rachunek bankowy, tj. inny niż rachunek wojewódzkiego sądu administracyjnego, który jest właściwy do rozpoznania sprawy.
Należy bowiem wskazać, iż zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a., opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu.
Sposób uiszczenia wpisu sądowego precyzuje przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) stanowiąc, iż przy uiszczaniu wpisu - zarówno gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego, jak i na rachunek bankowy tego sądu - należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany, oraz sygnaturę akt sądowych.
W rozpoznawanej sprawie opłata w postaci wpisu do skargi nie została wniesiona na rachunek niniejszego Sądu prawdopodobnie z powodu wpisania błędnego numeru rachunku bankowego przy realizacji polecenia przelewu, o czym Sąd poinformował pełnomocnika strony pismem z dnia 17 października 2022 r.
Wobec powyższego należało uznać, że warunek uiszczenia opłaty na rachunek właściwego sądu administracyjnego w rozumieniu przepisu art. 219 § 2 ustawy p.p.s.a. nie został spełniony, a w konsekwencji brak fiskalny skargi nie został uzupełniony, co uniemożliwia nadanie sprawie dalszy bieg.
Wobec powyższego - w niniejszej sprawie - skarga podlegała odrzuceniu zgodnie z dyspozycją art. 220 § 3 p.p.s.a.