Uzasadnienie
Pismem z 1 kwietnia 2022 r. (data wpływu do organu) skarżący M.S. (dalej: strona skarżąca) wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: organ) w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącej Wydziału III z 24 sierpnia 2022 r. strona skarżąca została wezwana do wykazania w terminie 7 dni, że przed wniesieniem skargi na bezczynność organu strona skarżąca wyczerpała tok instancji przez wniesienie ponaglenia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 13 akt), wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej 2 września 2022 r. Termin do wykazania toku instancji upłynął bezskutecznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl natomiast art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Strona skarżąca, będąc wezwaną do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia, nie przedłożyła go. Tym samym zakreślony stronie skarżącej do wykazania wyczerpania toku instancji siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie. W konsekwencji strona skarżąca nie wykazała, by skarga została poprzedzona ponagleniem, o którym stanowi art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.). Wyczerpanie toku instancji przez wniesienie ponaglenia jest natomiast w myśl przepisu art. 53 § 2b p.p.s.a. warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 100 złotych Sąd postanowił jak w pkt II sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.