Uzasadnienie
Pismem z [...] r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
W piśmie z [...] r. (data wpływu do organu – [...] r.) zatytułowanym "wniosek o wycofanie skargi" skarżąca zwróciła się z prośbą o wycofanie skargi na bezczynność Wojewody i o kontynuowanie rozpatrywania jej sprawy.
Zarządzeniem z [...] r. wezwano skarżącą do sprecyzowania, czy powyższe pismo należy traktować jako oświadczenie o cofnięciu skargi na bezczynność Wojewody D. W odpowiedzi skarżąca wskazała, że pismem z [...] r. skarga została wycofana i wniosła o nierozpoznawanie jej sprawy przez WSA.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest – zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w sprawie czynność procesowa strony skarżącej – z tego punktu widzenia – nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń.
W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne.
W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.