Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 września 2019 r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. w rozpoznaniu wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Pismem z dnia 22 października 2019 r., zatytułowanym "Wniosek o wycofanie skargi", skarżąca, powołując się na art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosła o wycofanie skargi na bezczynność Wojewody D. z dnia 30 września 2019 r. wnosząc jednocześnie o "kontynuowanie rozpatrywania [..] sprawy."
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 6 listopada 2019 r., pismem z dnia 12 listopada 2019 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do sprecyzowania, w terminie 7 dni, czy ww. pismo strony należy traktować jako oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi, pod rygorem kontynuacji rozpoznania sprawy. Jednocześnie, Sąd w załączeniu doręczył stronie odpis wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wobec niepodjęcia przez stronę korespondencji sądowej z urzędu pocztowego, oba wezwania zostały jej doręczone w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).
Przesyłka sądowa zawierająca te wezwania, awizowana dwukrotnie w dniach – 15 i 25 listopada 2019 r. (i zwrócona do nadawcy w dniu 3 grudnia 2019 r.) została uznana przez Sąd za doręczoną w dniu 29 listopada 2019 r.
Strona nie odpowiedziała na wezwanie Sądu, jak również, nie opłaciła skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniesiona przez stronę skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 230 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.
Jak wynika z akt sprawy, wraz z pismem z dnia 12 listopada 2019 r. stronie doręczono odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IIII z dnia 6 listopada 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wobec niepodjęcia przez stronę z urzędu pocztowego przesyłki sądowej zawierającej to wezwanie, skutek jego doręczenia należało przyjąć przy zastosowaniu tzw. fikcji prawnej doręczenia w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a.
Dokonując oceny skuteczności przyjętego w ten sposób doręczenia, wskazać należy na treść art. 73 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tzn. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (awizo), o którym jest mowa w § 2 art. 73 p.p.s.a. Awizo umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia. Stosownie zaś do art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w siedmiodniowym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie podejmie przesyłki przyjmuje się na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a., że pismo zostało jej doręczone z upływem ostatniego - czternastego dnia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wyraża się pogląd, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Domniemanie doręczenia pisma nie nastąpi zatem w razie niespełnienia warunków określonych w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. i nie wywoła skutków prawnych dla strony dokonującej czynności procesowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. II GSK 589/14, LEX nr 1447223)
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie warunki określone w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. zostały spełnione, albowiem z akt sprawy wynika, że przedmiotowa przesyłka była dwukrotnie awizowana (w dniach 15 i 25 listopada 2019 r.), a jej zwrot do nadawcy (Sądu) nastąpił po upływie czternastu dni licząc od pierwszego awizowania. Uznać więc należy, że z dniem 29 listopada 2019 r. (piątek) doszło do jej skutecznego doręczenia stronie skarżącej.
Zapoczątkowany tą datą bieg siedmiodniowego terminu na opłacenie skargi minął bezskutecznie w dniu 6 grudnia 2019 r. (piątek).
Okoliczność ta obligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. z powodu jej nieopłacenia.
Z tych względów, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.