Uzasadnienie
Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie zezwolenie na pobyt czasowy i pracę.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi.
Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2020 r. tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na wystąpienie przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3732/18) do składu siedmiu sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z zagadnieniem prawnym budzącym poważne wątpliwości: "Czy wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po jego zakończeniu i wydaniu ostatecznej decyzji stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 1 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi?".
Uchwałą z dnia 22 czerwca 2020 r. w sprawie o sygnaturze II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów udzielił odpowiedzi na powyższe pytanie, wskazując że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Po myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Natomiast art. 58 § 3 p.p.s.a. wskazuje, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Skarżący wniósł skargę na bezczynność w dniu 10 października 2019 r. podczas gdy wniosek skarżącego o wydanie zezwolenie na pobyt czasowy i pracę został rozpoznany poprzez wydanie przez Wojewodę D. decyzji z dnia 30 września 2019 r. udzielającej skarżącemu pozwolenia na pobyt czasowy i pracę. W niniejszej sprawie niedopuszczalność skargi wystąpiła z powodu wniesienia przez skarżącego skargi na bezczynność organu już po zakończeniu postępowania administracyjnego i wydaniu ostatecznej decyzji. Tymczasem wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania, poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a więc w zakresie rozstrzygania czy organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (uchwała NSA z 22 VI 2020 r., II OPS 5/19 – publ. CBOSA).
W związku z powyższym, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W myśl zaś § 2 przywołanego przepisu postanowienie w przedmiocie zwrotu wpisu może być wydane na posiedzeniu niejawnym.