Uzasadnienie
Pismem z 27 lipca 2022 r. strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek strony i uiściła wpis od skargi w wysokości 100 zł. (k. 25 akt sądowych).
Zarządzeniem 22 marca 2023 r. wezwano pełnomocnika strony do uzupełnienia braku skargi poprzez przedłożenie ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W piśmie z 4 kwietnia 2023 r. pełnomocnik strony cofnął skargę i wniósł o zwrot uiszczonej tytułem wpisu kwoty 100 zł. Pełnomocnik nie przedłożył ponaglenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.,dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną.
W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 125/15, Centralna Baza Orzeczeń Sadów Administracyjnych).
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarga strony skarżącej nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej wezwany do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia nie wykonał wezwania Sądu. W tym miejscu podnieść należy, iż Sąd zważył także, iż wprawdzie pełnomocnik strony skarżącej pismem z 4 kwietnia 2023 r. cofnął wniesioną skargę, a więc w myśl art. 60 p.p.s.a. zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania sądowego, niemniej jednak nie zmienia to faktu, iż nie uzupełnił braku skargi w terminie zakreślonym przez Sąd (nie przedłożył ponaglenia).
Wobec tego, Sąd orzekając w sprawie w pierwszym rzędzie wziął pod uwagę okoliczności skutkujące odrzuceniem skargi, a nie umorzeniem postępowania. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest bowiem dopuszczalne dopiero wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Sąd nie podejmuje bowiem żadnej czynności na skutek pisma (skargi), które nie może otrzymać prawidłowego biegu, w myśl obowiązujących przepisów p.p.s.a. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. post. NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207).
Mając powyższe na względzie, skoro w sprawie strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie złożyła ponaglenia i nie przedłożyła ponaglenia na wezwanie Sądu, skarga podległa odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (pkt I sentencji). W punkcie II postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.