Uzasadnienie
Pismem z 10 lutego 2023 r. L. S. (dalej jako: skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej jako: organ) w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z 31 października 2022 r. organ udzielił stronie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Decyzja została doręczona stronie skarżącej 10 listopada 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) — dalej: p.p.s.a.
Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (Uchwała NSA z 22.06.2020 r., II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020, nr 6, poz. 79.)
Sąd uznał, że skarga strony na bezczynność organu w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ wpłynęła do organu 17 lutego 2023 r., czyli po wydaniu decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.