Uzasadnienie
Skarżący (A. A.), wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: Wojewoda, organ), w związku ze sprawą z jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, złożonego 15.05.2018 r.
Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1, art. 52 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), zarzucił naruszenie: art. 6 oraz art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, albowiem w niniejszej sprawie Wojewoda poprzez brak podjęcia jakichkolwiek czynności prawnych mających na celu terminowe załatwienie wniosku, prowadzi postępowanie z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego, uniemożliwiając tym samym realizację zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; art. 12 oraz art. 35 § 1 i 3 k.p.a. przez przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego i niezałatwienie sprawy pomimo upływu 1,5 roku od chwili złożenia wniosku; a ponadto także art. 36 § 1 k.p.a. oraz art. 37 § 4 i 5 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącego o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, o wyznaczeniu nowego terminu rozpoznania sprawy, a także poprzez nieprzekazanie organowi wyższego stopnia ponaglenia z 18.04.2019 r. Wniósł o:
- 1. stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa oraz niezałatwienia w terminie sprawy z wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę;
- 2. zobowiązanie organu do niezwłocznego załatwienia sprawy w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;
- 3. przyznanie od organu na rzecz skarżącego kwoty 5.000 zł na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.;
- 5. zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Skarżący uzasadnił wnioski i zaprezentował swoje stanowisko.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, opisując podejmowane w sprawie czynności oraz wskazując na typowe przyczyny opóźnienia procedowania w tego rodzaju sprawach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącego o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę okazała się uzasadniona.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że 25.05.2018 r. do Wojewody wpłynął wniosek skarżącego w przedmiotowej sprawie. W dniu 23.04.2019 r. skarżący złożył ponaglenie, które zostało przekazane do organu właściwego dopiero 04.12.2019 r. Również dopiero w wyniku niniejszej skargi, organ w dniu 04.12.2019 r. poinformował skarżącego o toczącym się postępowaniu i przewidywanym terminie jego zakończenia (4.03.2020r.), wzywając jednocześnie do przedłożenia dokumentów niezbędnych do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W tym samym dniu organ wystąpił do odpowiednich służb o przekazanie wymaganych informacji na temat skarżącego.
Powyższe wskazuje, że - na dzień wniesienia skargi - Wojewoda pozostaje w sprawie bezczynny, naruszając zasady i terminy określone - m.in. - w art. 35 oraz w art. 7, art. 8 i art. 9, a w konsekwencji art. 6 k.p.a.
W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), co orzeczono w pkt. I sentencji wyroku.
Biorąc zaś pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku), że bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Brak podjęcia czynności w celu rozpoznania wniosku, zwłaszcza niezwłocznego wezwania do usunięcia ewentualnych jego braków, brak zawiadomienia o terminie załatwienia sprawy i przyczynach jej niezałatwienia w terminie, czy też brak niezwłocznego przekazania ponaglenia, zdecydowanie podważa zaufanie do organów władzy publicznej i świadczy o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd nakazał Wojewodzie rozstrzygnięcie sprawy zainicjowanej wnioskiem strony skarżącej w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).
Na wniosek skarżącego, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał skarżącemu sumę pieniężną w kwocie 1.000 zł (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Stwierdził, że kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt i pracę na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty ww. kwoty przez organ posłuży zwalczeniu przewlekłości organu w sprawie (zdyscyplinuje organ). Sąd uznał przy tym, że żądana przez skarżącego kwota jest wygórowana.
O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).