Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 listopada 2022 r. S. P. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Zarządzeniem z dnia 28 listopada 2022 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 (stu) złotych, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odpis ww. zarządzenia wynika, że została ona odebrana przez upoważnionego pracownika w dniu 6 grudnia 2022r. Termin do uzupełnienia braku fiskalnego skargi upłynął zatem w dniu 13 grudnia 2022 r.
Skarga nie została opłacona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022, poz. 329 - dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy skargi, która należy do katalogu pism kwalifikowanych. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie, mimo skutecznego doręczenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczania wpisu od skargi (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru) i pouczenia o konsekwencjach prawnych niezastosowania się do wezwania, strona skarżąca nie usunęła braku fiskalnego skargi, uniemożliwiając tym samym nadanie sprawie dalszego biegu.
Wobec powyższego - w niniejszej sprawie - skarga podlegała odrzuceniu zgodnie z dyspozycją art. 220 § 3 p.p.s.a.