Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 października 2018 r. skarżący - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wywiódł skargę na przewlekłość Wojewody D. w przedmiocie wniosku o udzielenie pozwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Pismem z dnia 19 października 2018 r. spółka z o.o. działająca w imieniu skarżącego w postepowaniu przed organem oświadczyła, że "cofa skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania" oraz wycofuje wniesione ponaglenie. Pismem z 24 października 2018 r. reprezentujący skarżącą w postępowaniu sądowo administracyjnym radca prawny wniosła o "zwrot opłaty" w związku z cofnięciem skargi. Pismem z 19 listopada 2018 r. wezwano tego pełnomocnika do złożenia oświadczenia czy podtrzymuje oświadczenie o cofnięciu skargi. Kolejnym pismem z 15 lutego 2019 r. reprezentujący skarżącego pełnomocnik oświadczył, iż cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest - zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. - uzależniona od wyniku badania przez sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie czynność procesowa skarżącego - z tego punktu widzenia - nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne.
W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.
Na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie uiszczonego wpisu.