Uzasadnienie
Pismem z 2 czerwca 2020 r. (data wpływu do Sądu 30 listopada 2020 r.) strona skarżąca R. S. wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "ppsa").
Sądowi z urzędu wiadome jest, że 6 lipca 2020 r. do tutejszego Sądu wpłynęła sprawa R. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku z 6 grudnia 2018 r. o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Wr 749/20.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), (powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Powyższy przepis jako podstawę odrzucenia skargi wskazuje, m.in. stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Z treści art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wynika ponadto, że powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Konsekwencją faktu, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej jest natomiast to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. W takiej sytuacji zachodzi bowiem podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, iż sprawa niniejsza zainicjowana została skargą R. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Należy podkreślić, że w Sądzie została zarejestrowana skarga tego samego skarżącego na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego pod sygn. akt III SAB/Wr 749/20, w której jak wynika z akt sprawy, wyrokiem z 28 października 2020 r. Sąd stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wyrok ten stał się prawomocny dnia 4 lutego 2021 r.
W związku z powyższym w niniejszej sprawie wystąpiła tożsamość przedmiotowa, gdyż obie skargi dotyczą bezczynności organu w rozpoznaniu tego samego wniosku z 6 grudnia 2018 r. Nie ma również wątpliwości co do występującej tożsamości podmiotowej, bowiem skargę w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 28 października 2020 r. wniósł R. S., a zatem ta sama osoba, która złożyła skargę w niniejszej sprawie.
Powyższe, w ocenie Sądu przemawia za uznaniem, że z uwagi na prawomocny wyrok z dnia 28 października 2020 r. korzystający z powagi rzeczy osądzonej, kolejna skarga wniesiona na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie rozpoznania tego samego wniosku jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia