Uzasadnienie
Pismami z dnia [...] grudnia 2012 r. T. R. i R. W. wnieśli skargi na opisaną w osnowie postanowienia bezczynność Rady Izby Komorniczej we W. W odpowiedzi na skargę Rada Izby Komorniczej wniosła o odrzucenie skargi, z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej.
Zarządzeniem z dnia [...] lutego 2013 r., połączono skargi T. R. i R. W. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Pismami z dnia [...] marca 2013 r. skarżący cofnęli wniesione skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przy tym ściśle określony katalog spraw, do którego prawodawca zaliczył w art. 3 § 2 p.p.s.a. przede wszystkim weryfikację:
- 1) decyzji administracyjnych;
- 2) postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty;
- 3) postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynności organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają ponadto w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania jest bezczynność Rady Izby Komorniczej we W. w przedmiocie uchylenia uchwały podjętej w przedmiocie wniosków o powołanie na stanowisko komornika sądowego. Obowiązek podjęcia takiej uchwały w odniesieniu do wszystkich kandydatów pretendujących do objęcia stanowiska komornika wynika z art. 11 ust. 2 oraz art. 93 ust. ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191, ze zm.) i stanowią część materiału dowodowego podlegającego ocenie Ministra Sprawiedliwości w postępowaniu o powołanie na stanowisko komornika sądowego. Opinia wyrażona przez radę izby komorniczej nie stanowi opinii w rozumieniu art. 106 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.
Stosownie do treści art. 11 ust. 3 i 4 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, niezwłocznie po złożeniu wniosku o powołanie na stanowisko komornika, prezes sądu apelacyjnego przesyła odpis wniosku wraz z załącznikami radzie właściwej izby komorniczej w celu wyrażenia opinii w terminie dwudziestu jeden dni. Po upływie terminu wyznaczonego do złożenia opinii prezes sądu apelacyjnego przesyła niezwłocznie Ministrowi Sprawiedliwości wniosek o powołanie na stanowisko komornika wraz z załącznikami oraz opinią. Brak opinii nie stanowi przeszkody do nadania wnioskowi dalszego biegu.
Oznacza to, że opinia wydana w przedstawionej sytuacji przez Radę, nie jest wiążąca nawet dla organu centralnego – ministra. Tym bardziej więc, nie można przyjąć, że jest to akt administracji publicznej, wydany w sferze praw i obowiązków jednostki, wynikających z przepisów prawa i oddziałujący na te prawa i obowiązki. Natomiast tylko wówczas mógłby on podlegać kognicji sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 1 i 2p.p.s.a.
Natomiast bezczynność organu w sprawie uchylenia takiego aktu, tylko wówczas mieściłaby się w zasięgu kognicji Sądu, gdyby przedmiot tej bezczynności, wynikał z katalogu art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a.
Żądanie określone w treściach skarg nie mieści się natomiast w przywołanym wcześniej katalogu, dlatego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji.
Z powodu niedopuszczalności skargi, Sąd nie uwzględnił również czynności cofnięcia skarg, dokonanych przez skarżących. Umorzenie bowiem postępowania oznaczałoby, że zostało ono skutecznie wszczęte, natomiast wobec przedstawionych wywodów, w rozpoznawanej sprawie, skargi uznane zostały za niedopuszczalne, co jednoznacznie przesądziło o niemożności prowadzenia postępowania sądowego w ich przedmiocie.
Godzi się również wyjaśnić, że w postepowaniu administracyjnym o powołanie na stanowisko komornika, aktem podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego jest decyzja ministra, kończąca to postępowanie. Strona niezadowolona z wyniku postępowania konkursowego, winna zatem poddać to postępowanie kontroli, w drodze skargi na decyzję kończącą postępowanie.