Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w zakresie rozpoznania złożonego przez niego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku - o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wskazał, że w jego ocenie, przed złożeniem skargi strona skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Podniósł, że we wniesionym ponagleniu pełnomocnik skarżącego powołał się na art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. odnoszący się do bezczynności organu. Nie wskazano na art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., czy też ewentualnie art. 37 § 1 bez wskazywania, o który punkt paragrafu chodzi.
Co więcej, pełnomocnik strony w ponagleniu wprost wniósł o "wskazanie, iż organ rozpatrujący sprawę tj. Wojewoda D. dopuścił się bezczynności" oraz o "zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności organu". Nie ulega zatem wątpliwości, że złożone ponaglenie zawierało zarzut bezczynności, a nie zawierało zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania, co w konsekwencji winno prowadzić do odrzucenia skargi.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału pismem z dnia [...] marca 2020 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do złożenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, dowodu wniesienia ponaglenia w zakresie przewlekłego postępowania przez Wojewodę D. do właściwego organu.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismem z dnia [...] marca 2020 r. pełnomocnik strony przedłożył kopię ponaglenia z dnia [...] czerwca 2019 r. wraz z pocztowym potwierdzeniem jego nadania oraz odbioru. Jednocześnie wskazał, że w przedmiotowej sprawie na dzień sporządzenia ponaglenia organ pozostawał w bezczynności, dlatego też pełnomocnik skierował pismo opierając się na podstawie przepisu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Merytoryczną kontrolę skargi zawsze poprzedza ocena, czy skarga jest dopuszczalna, oraz, czy nie zachodzi jedna z przesłanek jej odrzucenia w rozumieniu art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Wniesiona w sprawie skarga dotyczy przewlekłości Wojewody D. w rozpoznaniu wniosku strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP. Z treści art. 37 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: k.p.a.) wynika z kolei, że w przypadku prowadzenia postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia.
Z treści cytowanych przepisów wynika, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi na przewlekłość. Brak poprzedzenia tego rodzaju skargi ponagleniem czyni ją niedopuszczalną. Należy w tym miejscu dodać, że jakkolwiek ustawodawca operuje pojęciem ponaglenia zarówno w przypadku przewlekłości, jak i w przypadku bezczynności organu administracji publicznej, to jednak z uwagi na możliwość wniesienia skargi zarówno na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, jak i na bezczynność tego organu rozróżnienie, czy strona wniosła ponaglenie na bezczynność, czy na przewlekłość postępowania nie jest bez znaczenia z punktu widzenia treści art. 52 § 2 p.p.s.a.
W konsekwencji należy uznać, że skarga na przewlekłość powinna zostać poprzedzona ponagleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., a skarga na bezczynność ponagleniem wniesionym na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.
Tymczasem jak wynika z akt sprawy, skarga strony skarżącej w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Złożone przez pełnomocnika skarżącego ponaglenie dotyczyło jedynie bezczynności organu.
Z tego powodu skarga strony skarżącej na przewlekłość postępowania Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pracę dla cudzoziemca, nie jest dopuszczalna, ponieważ strona skarżąca nie spełniła warunku wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a.
Wobec tego wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5 p.p.s.a.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.