Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. M C wniósł skargę na bezczynność Wojewody D, w sprawie – jak to określił – niepodjęcia czynności nadzorczych mających na celu sprawdzenie legalności i zgodności z prawem działań S P W i P R P W przy rozpoznawaniu wniosku o odwołanie S. W uzasadnieniu skarżący sprowadził istotę skargi do rozważenia przez sąd administracyjny zagadnienia prawnego "czy można zamknąć merytoryczną dyskusję na sesji R P wnioskiem formalnym, przy nie wyczerpanej liście zapisanej do dyskusji, w szczególności, że sprawa dotyczyła tak ważnego wniosku".
Wojewoda D w odpowiedzi na skargę (pismo z dnia [...] r., Nr [...] wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność i wskazał, że postępowanie nadzorcze prowadzone jest zawsze z urzędu, a organ nadzoru może wkraczać w działalność powiatu tylko w przypadkach określonych ustawami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") ustanawia wyczerpujący katalog określający przedmiotowy zakres kognicji sądów administracyjnych. W katalogu tym nie przewidziano uprawnienia sądu do badania bezczynności organów, która miałaby dotyczyć aktów jednostek samorządu terytorialnego innych niż decyzje i postanowienia oraz aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Prawodawca wyłączył tym samym z kognicji sądów administracyjnych tą sferę badania legalności zachowania się jednostek samorządu terytorialnego i organów nadzoru.
Skoro zatem przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. wyznacza ścisłe ramy właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, to w wypadku przekroczenia zakresu wskazanych tam kompetencji sąd dopuściłby się ewidentnego naruszenia przywołanego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2009 r., II FSK 1930/07, LEX Nr 497203).
Wojewoda D, udzielając odpowiedzi na pytanie skarżącego zawarte we wniosku z dnia [...] r., dokonał tego w formie pisma informacyjnego. Działanie to należy uznać za prawidłowe, albowiem wniosek taki nie podlega rozpoznaniu w drodze decyzji, czy postanowienia. Wszczęcie postępowania nadzorczego wobec podległej wojewodzie jednostki samorządu terytorialnego następuje bowiem, bez żadnych wyjątków, z urzędu. Pismo skarżącego z dnia [...] r. nie zainicjowało zatem żadnego postępowania, które należałoby rozstrzygnąć decyzją, zakończyć postanowieniem, bądź też wydaniem aktu nadzorczego. Wypada tu przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, iż ewentualne interwencje osób trzecich, w sprawach wszczynanych z urzędu, mogą być przez organ nadzoru traktowane co najwyżej jako "sygnał w sprawie". Ocena, czy podjąć dalsze działania, jest wyłączną domeną tegoż organu i złożenie w tej materii wniosku przez jakikolwiek podmiot nie skutkuje wszczęciem postępowania (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2000 r., III SA 1387/00, LEX Nr 47979).
Na pismo Wojewody D z dnia [...] r. nie przysługuje zatem skarga do sądu administracyjnego. Nie wchodzi ono bowiem w zakres właściwości rzeczowej kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a.
Odnosząc się wreszcie do stwierdzenia autora skargi, iż zarzutem wymagającym rozstrzygnięcia (...) jest problem prawny w zakresie "czy można zamknąć merytoryczną dyskusję na sesji R P wnioskiem formalnym, przy niewyczerpanej liście zapisanej do dyskusji, w szczególności, że sprawa dotyczyła tak ważnego wniosku", należy wskazać, iż zgodnie z art. art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Nie jest zatem domeną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dokonywanie interpretacji zagadnień prawnych, w sprawach nie związanych z rozpoznaniem skutecznej skargi.
W świetle dotychczasowego wywodu, skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i tak też Sąd orzekł w sentencji postanowienia.