Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 sierpnia 2023 r. (nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego w tym samym dniu) A. P. (dalej: skarżąca) wniosła za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w dniu 12 maja 2022 r. Wojewoda Dolnośląski wydał decyzję udzielającą skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy ważne do dnia 12 maja 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. Stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po wydaniu przez organ administracji publicznej decyzji ostatecznej i tym samym zakończeniu prowadzonego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny, w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.").
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w celu odszkodowawczym, a zatem za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego.
W takiej sytuacji wniesienie niniejszej skargi uznać należało za niedopuszczalne.
Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 12 maja 2022 r. organ wydał decyzję objętą wnioskiem skarżącej. Podjęta próba jej doręczenia nie okazała się skuteczna, co doprowadziło do uznania doręczenia za dokonane. Sąd wskazuje przy tym, że w toku postępowania administracyjnego strona działała samodzielnie (bez pełnomocnika), natomiast przesyłka pocztowa zawierająca wydaną w sprawie decyzję skierowana została na podany przez skarżącą adres jej pobytu, który w toku postępowania nie był przez nią zmieniany.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia (pkt 1). O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2).