Uzasadnienie
Pismem z 27 marca 2019 r. skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy.
Następnie w piśmie z 17 kwietnia 2019 r. oświadczyła, że wycofuje pełnomocnictwo oraz skargę do WSA sporządzoną przez pełnomocnika.
Zarządzeniami Sądu z 14 maja 2019 r. oraz 31 maja 2019 r. wezwano skarżącą do złożenia oświadczenia - w terminie 7 dni - czy w piśmie z dnia 17 kwietnia 2019 r. cofa skargę. Jednocześnie skarżąca została poinformowana, że w przypadku braku odpowiedzi w wyznaczonym terminie Sąd uzna, że skarżąca cofa skargę zgodnie z treścią pisma z 17 kwietnia 2019 r.
Na przedmiotowe wezwanie skarżąca nie udzieliła odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest – zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie czynność procesowa strony skarżącej – z tego punktu widzenia – nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne.
W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.