Uzasadnienie
Pismem z 6 lutego 2020 r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. Wraz z pismem z 7 kwietnia 2020 r. Wojewoda D. przekazał Sądowi wniosek skarżącej "o wycofanie skargi na bezczynność Wojewody D. z 6 marca 2020 r."
Zarządzeniem z 14 maja 2020 r., wobec istniejącej rozbieżności w datach (skarga z 6 lutego 2020 r., wniosek o wycofanie skargi z 6 marca 2020 r.), wezwano skarżącą do złożenia oświadczenia, czy wniosek o wycofanie skargi dotyczy skargi z 6 lutego 2020 r. zawisłej pod sygn. akt III SAB/Wr 365/20, w terminie 14 dni.
W odpowiedzi skarżąca oświadczyła, że wniosek o wycofanie dotyczy skargi z 6 lutego 2020 r. zawisłej pod sygn. akt. III SAB/Wr 365/20.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest – zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w sprawie czynność procesowa strony skarżącej – z tego punktu widzenia – nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne.
W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.