Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] skarżący wniósł do Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że budynek, w którym zamieszkuje, jest budynkiem mieszkalnym oraz o wydanie odpisów i wyrysów dotyczących tego budynku, zawierających dane wskazane w § 63 i 64 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 roku (Dz. U. nr 38, poz. 454) w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a także wniósł o zwolnienie od kosztów postępowania.
Pismem z dnia [...] organ poinformował skarżącego, że dla miasta W. nie jest prowadzona ewidencja, o której mowa w cyt. rozporządzeniu, jak również że nie znaleziono podstaw do zwolnienia go od kosztów w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2004 roku (Dz. U. nr 37, poz. 333) oraz że wniosek w zakresie zaświadczenia, że budynek, w którym zamieszkuje wnioskodawca, jest budynkiem mieszkalnym, skierowano do Urzędu Miejskiego W. W dniu [...] skarżący złożył do Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego wniosek o zwolnienie go od kosztów postępowania.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ poinformował wnioskodawcę, że z uwagi na brak sprawy toczącej się z jego udziałem, nie ma podstaw do zwolnienia go od kosztów postępowania.
W dniu [...] Urząd Miasta W. zwrócił pismo do Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego.
Pismem z dnia [...] Zarząd Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego ponownie poinformował skarżącego o obowiązku poniesienia opłat w związku z wnioskiem
W dniu [...] skarżący złożył kolejny wniosek o zwolnienie go od kosztów postępowania, zaś wnioskiem z dnia [...] wniósł ponownie o wydanie zaświadczeń dotyczących stanu prawnego budynku, w którym zamieszkuje.
W dniu [...] skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie wniosku z [...]. Postanowieniem z dnia [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał zażalenie za nieuzasadnione i odmówił wyznaczenia terminu do załatwienia wniosku przez organ I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać na podstawową dla postępowania administracyjnego zasadę rozstrzygania spraw administracyjnych. Nie ulega wątpliwości, że na skutek wniosku skarżącego organ był zobowiązany do podjęcia określonych w ustawie czynności, w tym też działać zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zważywszy na okoliczność, że skarżący, prócz wniosku merytorycznego o wydanie zaświadczenia, że budynek, w którym zamieszkuje, jest budynkiem mieszkalnym, wniósł także o zwolnienie go od kosztów postępowania, obowiązkiem organu było – w pierwszej kolejności – rozpoznanie wniosku w przedmiocie kosztów, następnie zaś, orzeczenie co do pierwszego żądania.
W zakresie tzw. prawa ubogich, oznaczającego możliwość ubiegania się przez stronę o zwolnienie z opłat i kosztów postępowania, przepisem wiążącym organ administracji publicznej jest art. 267 k.p.a., stanowiący, że w razie niewątpliwej niemożności poniesienia przez stronę opłat, kosztów i należności związanych z tokiem postępowania organ administracji publicznej może ją zwolnić w całości lub w części od ponoszenia tych opłat, kosztów i należności. Wobec powyższego, obowiązkiem organu do którego wpłynął wniosek w przedmiocie zwolnienia od kosztów, było jego rozpoznanie i wydanie w tym zakresie – w oparciu o przepisy k.p.a. i inne przepisy szczególne dotyczące danego rodzaju postępowania – właściwej decyzji procesowej.
Następstwem rozpoznania przez organ wniosku w przedmiocie zwolnienia od kosztów jest – zgodnie z normami k.p.a. – merytoryczne rozpoznanie wniosku, ujawniające się poprzez wydanie aktu administracyjnego, podlegającego kontroli organu II instancji oraz – w dalszym toku instancji – sądu administracyjnego. Na tle niniejszej sprawy nie ulega zaś wątpliwości, że skarżony organ nie tylko nie rozstrzygnął wniosku o zwolnienie od kosztów wedle obowiązujących go przepisów, ale i – naruszając art. 35 §3 k.p.a. – nie załatwił wszczętej wnioskiem skarżącego sprawy w ustawowym terminie jednego miesiąca, pozostając w niewątpliwej bezczynności.
W związku z powyższym należało orzec, jak na wstępie.