Uzasadnienie
Pismem z [...] kwietnia 2019 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący uiścił w sprawie wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł.
W piśmie z [...] maja 2019 r. skarżący oświadczył, że cofa skargę na bezczynność organu. Dodatkowo skarżący wniósł o "zwrot 100 zł opłaty skarbowej".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest – zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie czynność procesowa strony skarżącej – z tego punktu widzenia – nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu (pkt I).
Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do zwrotu na rzecz skarżącego kwoty 100 zł, bowiem jak wynika z akt sprawy skarżący nie uiścił wpisu od skargi (pkt II). Tym samym żądanie skarżącego (w tym zakresie) zawarte w piśmie o cofnięciu skargi należało uznać za oczywiście bezzasadne.