Uzasadnienie
Pismem z 22 maja 2019 r. strona skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wywiodła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy.
Pismem procesowym z 27 maja 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest - zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. - uzależniona od wyniku badania przez sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w sprawie, czynność procesowa pełnomocnika strony skarżącej - z tego punktu widzenia - nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym, należało uznać, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne.
W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie - wszczęte wniesieniem skargi - podlegało umorzeniu, o czym Sąd orzekł w pkt I postanowienia.
Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi (pkt II sentencji) zostało wydane na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który nakłada obowiązek zwrotu z urzędu przez Sąd wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.