Uzasadnienie
Pismem z [...] maja 2019 r. strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wywiodła skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę (T. H.).
Zarządzeniem z [...] czerwca 2019 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej, do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia wraz z jego odpisem, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu – pełnomocnik strony skarżącej – w ślad za pismem z [...] lipca 2019 r. przedłożył postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] czerwca 2019 r., w przedmiocie uznania, że Wojewoda D. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca T. M. Akta administracyjne sprawy nie zawierają ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym tj. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia.
Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.
Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie - przewidziany w ustawie.
Z powyższych rozważań wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a.
Tymczasem jak wynika z akt sprawy, skarga strony skarżącej w sprawie bezczynności Wojewody D. w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę (T. H.), nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Zaakcentowania wymaga, że przedłożone przez pełnomocnika strony skarżącej (na wezwanie Sądu) postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (jak wprost wynika z jego treści) dotyczy: po pierwsze przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę D. (a nie bezczynności), a po wtóre wydania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca T. M. (a nie dla T. H.). Z tego też względu wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak sentencji postanowienia (pkt I). Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. (pkt II).