Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2019 r. strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę typ A (N. P.).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, o oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako niezasadnej. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie wniosła ponaglenia do organu wyższego stopnia.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 czerwca 2019 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków skargi - w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi - przez złożenie dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa lub dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Jednocześnie wezwano pełnomocnika strony do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na powyższe, w ślad za pismem z dnia 12 lipca 2019 r., pełnomocnik strony przedłożył kserokopię postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 czerwca 2019 r., którego przedmiotem było rozpatrzenie ponaglenia z dnia 20 maja 2019 r. wniesionego do Wojewody D. w związku z niezałatwieniem w terminie sprawy z wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla N. P. złożonego w dniu 11 stycznia 2019 r. Jednocześnie na konto tut. Sądu wpłynęła kwota 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie, zarejestrowana pod poz. 3377/2019.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.
Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Z powyższych uregulowań wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a.
Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, skarga strony skarżącej na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę typ A (dla N. P.), nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Zaakcentowania wymaga, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków skargi przez złożenie dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa lub dowodu wniesienia ponaglenia w niniejszej sprawie, pełnomocnik strony nadesłał kserokopię postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 czerwca 2019 r., którego przedmiotem było rozpatrzenie ponaglenia z dnia 20 maja 2019 r. wniesionego do Wojewody D. w związku z niezałatwieniem w terminie sprawy z wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla N. P. złożonego w dniu 11 stycznia 2019 r., tymczasem przedmiotem rozpatrywanej skargi jest bezczynność Wojewody w sprawie rozpatrzenia odrębnego wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla ww. N.P., złożonego do organu w dniu 11 kwietnia 2019 r. Powyższa okoliczność wynika jednoznacznie z akt sprawy oraz z treści uzasadnienia przedłożonego przez pełnomocnika postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Z tego też względu wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w pkt I sentencji postanowienia.
Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia).