Uzasadnienie
J. W. złożył skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia zdrowotne od marca do maja 2020 r.
Zarządzeniem z 17 marca 2021 r. wezwano skarżącego do przesłania podpisanego egzemplarza skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto wezwano go do wykazania wyczerpania toku instancji przez wniesienie ponaglenia w związku z bezczynnością organu oraz przedstawienia dowodu złożenia ponaglenia. Pouczono, że niewyczerpanie toku instancji będzie skutkować odrzuceniem skargi.
Powyższe wezwania doręczono skarżącemu w dniu 29 czerwca 2021 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie oraz do wykazania czy został wyczerpany tok instancji upłynął bezskutecznie 6 lipca 2021 r. (wtorek).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym tj. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.
Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Z powyższych rozważań wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a.
Tymczasem jak wynika z akt sprawy, skarga strony skarżącej w sprawie bezczynności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Skarżący wezwany do wykazania w terminie 7 dni, czy wyczerpał tok instancji, nie wykonał wezwania Sądu.
Skarżący nie uzupełnił także braku formalnego skargi przez jej podpisanie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.