Uzasadnienie
Pismem z 27 lutego 2023 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłkę zawierającą to wezwanie doręczono 1 marca 2023 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 25 akt sąd.). Wobec czego termin na uzupełnienie braku skargi mijał 8 marca 2023 r.
W piśmie procesowym z 8 marca 2022 r. pełnomocnik oświadczył, że cofa złożoną skargę nie załączając do pisma pełnomocnictwa zgodnie z wezwaniem sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) dalej: "p.p.s.a.", sąd odrzuci skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie.
Stosownie do art. 57 p.p.s.a., skarga powinna spełniać wymagania pisma procesowego, wymienione w art. 46 tej ustawy. Jednym z wymogów określonym w art. 46 § 3 p.p.s.a. jest dołączenie do pierwszego pisma złożonego w danej sprawie pełnomocnictwa do reprezentowania strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi albo jego uwierzytelnionego odpisu, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik.
W związku z cofnięciem skargi przez skarżącego wskazać należy, że cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie. Natomiast, gdy skarga dotknięta jest brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, np. gdy nie przedstawiono pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu, skarga podlega odrzuceniu.
Z uwagi na stan faktyczny i okoliczność, że brak formalny skargi nie został uzupełniony, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postanowiono jak w pkt I sentencji.
O zwrocie uiszczonego wpisu, w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt II sentencji.