Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...], skierowanym do Rady Miejskiej w K. Z., K. K., powołując się na przepis art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawarł skargę na - jak to określił - działania Burmistrza K. Z., a następnie - z braku odpowiedzi Rady Miejskiej - złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność tego organu. Skarga do WSA datowana jest na dzień [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Po myśli art. 52 § 1 in principio ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszych wywodach skrótem "p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przepis art. 237 § 1 k.p.a. przewiduje z kolei powinność właściwego organu - w rozpoznawanym wypadku chodzi o Radę Miejską K. Z. - załatwienia skargi powszechnej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca. W razie niezałatwienia skargi w tym terminie stosuje się przepisy art. 36-38 k.p.a., z mocy odesłania przewidzianego w art. 237 § 4 k.p.a. W przepisie art. 37 § 1 k.p.a. przewidziany został specyficzny środek zaskarżenia, w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. K. K. nie skorzystał jednak z tego środka przed wniesieniem skargi do WSA na bezczynność Rady Miejskiej K.Z.
W konsekwencji trzeba przyjąć, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia służących skarżącemu w postępowaniu wszczętym złożeniem skargi na działania Burmistrza K. Z. w rozumieniu art. 52 § 2 p.s.a., skoro K. K. przysługiwało niewykorzystane przez niego zażalenie z art. 37 § 1 k.p.a.
Dlatego też, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a., Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi K. K. jako niedopuszczalnej (przedwczesnej).