Uzasadnienie
Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Rady Gminy L. w przedmiocie nieudrożnienia przepustów w drodze powiatowej. Jako podstawę skargi wskazał art. 228, art. 229 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 4 p.p.s.a., wnosząc jednocześnie o wszczęcie postępowania "dyscyplinarnego, karnego i finansowego za bezczynność organu (art. 227 k.p.a.)".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na bezczynność podlega odrzuceniu, bowiem sprawa nie należy do kognicji sądów administracyjnych.
Zgodnie z art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Sądy administracyjne rozstrzygają ponadto spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Na wstępie, wobec analizy treści skargi, w szczególności jej oparcia na przepisach art. 227 i 229 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej: "k.p.a."), należy wskazać, iż skarżący błędnie interpretuje treść powyższych norm prawnych i obowiązek ich zastosowania w przedmiotowej sprawie. Podkreślenia wymaga, iż w myśl przepisów art. 1 i 2 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego normuje kilka odrębnych rodzajów postępowań, wśród nich postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (art. 1 pkt 1) oraz odrębnie uregulowane w dziale VIII k.p.a. (art.
- 2) postępowanie w sprawie skarg i wniosków przed organami państwowymi, organami jednostek samorządu terytorialnego oraz przed organami organizacji społecznych.
Te dwa tryby postępowania są od siebie niezależne, inne są ich cele, w innej formie organ rozpoznaje objęte nimi sprawy, odrębnie też regulowana jest właściwość organów.
Zgodnie z przepisem art. 221 k.p.a. zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych realizowane jest na zasadach określonych przepisami działu VIII k.p.a. Postępowanie w sprawie skarg i wniosków nie służy zatem rozstrzyganiu indywidualnych spraw administracyjnych. Przedmiotem tego postępowania jest rozpatrzenie składanych przez obywateli skarg, które mogą w szczególności dotyczyć zaniedbania lub nienależytego wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenia praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłego lub biurokratycznego załatwianie spraw (art. 227 k.p.a.). Skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia (art. 228 k.p.a.).
W myśl natomiast art. 229 pkt 1 k.p.a. jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności rady gminy jest wojewoda (...).
Powyższe ma bezpośrednie przełożenie na ocenę dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie nieudrożnienia przepustów w drodze powiatowej. Z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika bowiem, że sądy administracyjne są właściwe w sprawach skarg na bezczynność wyłącznie w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tego przepisu, który wymienia decyzje, postanowienia i inne akty władcze wydane w sprawach administracyjnych.
W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się podjęcia przez Radę Gminy faktycznych czynności polegających na udrożnieniu przepustów w drodze powiatowej, a jego skarga – oparta na przepisach działu VIII k.p.a, dotyczyła bezczynności Rady w tym zakresie. Zaskarżony brak czynności dotyczył zatem sprawy, która nie należała do właściwości sądów administracyjnych.
Na marginesie należy dodać, że organem właściwym do rozpatrzenia skargi na nienależyte wykonywanie zadań przez radę gminy lub jej pracowników jest wojewoda (art. 229 pkt 1 k.p.a.)
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.