Uzasadnienie
Pismem z 25 maja 2020 r. (data wpływu do organu: 29 maja 2020 r.), skarżąca - za pośrednictwem Wojewody D. (dalej: organ) - wniosła skargę na bezczynność organu w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z 16 czerwca 2020 r. (także wniesionym za pośrednictwem organu), skarżąca cofnęła skargę. Powołała się na art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
W myśl przepisów art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest - zgodnie z dyspozycją art. 60 p.p.s.a. - uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W świetle materiału zebranego w tej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że czynność procesowa strony skarżącej - z punktu widzenia dopuszczalności cofnięcia skargi - nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlegało umorzeniu.
Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji.