Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 marca 2008 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia 27 maja 2008 r. I. S. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta J. G. W uzasadnieniu skargi wskazał, że kilkukrotnie zwracał się do Rady Miejskiej w J. G., w J.G. oraz Prezydenta i Wi-ce Prezydenta, umorzenia zaległości czynszowych oraz w sprawie naprawy kanalizacji w wynajmowanym przez niego od Gminy lokalu użytkowym, bądź obniżenia czynszu z kwoty [..] zł za miesiąc, na około [...] zł.
Wskazał również, że uzyskał od Prezydenta Miasta odpowiedź, z której wynika, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do umorzenia należności. W piśmie uzupełniającym skargę, z dnia 27 maja 2008 r. strona wywodziła, że stanowisko Prezydenta Miasta nie jest słuszne, bowiem zgodnie z § 7 uchwały Rady Miejskiej w J. G. nr [...] w sprawie zasad gospodarowania komunalnymi lokalami użytkowymi na terenie miasta J. G., wobec wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o obniżenie czynszu, Prezydent niezwłocznie przedmiotowy wniosek powinien przekazać do Zarządu Miasta, aby ten mógł podjąć decyzję o chociażby czasowym zastosowaniu obniżki czynszu, nawet do całkowitego zwolnienia włącznie. Zdaniem skarżącego, nieprawidłowe załatwienie jego sprawy przez Prezydenta Miasta spowodowało wypowiedzenie mu umowy najmu lokalu.
Jak wyjaśniał skarżący, z powodu niezgodnego z prawem zachowania władz miasta – Prezydenta, Wi-ce Prezydenta oraz Sekretarz Miasta, wniósł skargę do Przewodniczącego Rady Miejskiej oraz radnych. Wobec braku odpowiedzi na swe interpelacje, pismem z dnia 30 sierpnia 2006 r. zwrócił się po raz kolejny do Prezydenta Miasta o ponowne zajęcie stanowiska. Prezydent udzielił na wezwanie odpowiedzi, jednak w ocenie skarżącego pozbawiona ona była właściwych podstaw prawnych.
W konkluzji skargi wskazano, że Prezydent Miasta J. G. swoim działaniem naruszył prawo oraz interes prawny skarżącego poprzez niezastosowanie i błędną interpretację przepisów uchwały nr [...] i uchwały nr [...] przez co naraził skarżącego na nieodwracalne straty i ostateczne bankructwo.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podniosła, że wbrew nazwaniu pisma skargą do Sądu, pismo I. S. nie jest skargą wszczynającą postępowanie sądowoadministracyjne w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz./ 1270 ze zm.). Dodatkowo wyjaśniono, że w sprawach wszystkich dotychczasowych skarg strony, Rada Miejska zajmowała stanowisko i udzielała odpowiedzi. Dodatkowo pismem z dnia [...]. Prezydent Miasta J. G. poinformował Sąd, że skarga została rozpatrzona przez Radę Miejską J. G. w dniu [...]. w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznając przedmiotową sprawę w pierwszej kolejności należy przeanalizować dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta J.G., który – zgodnie z twierdzeniami skargi – mimo wniosku strony nie podejmuje czynności, do której jest prawnie zobowiązany.
Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak. np. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
Art. 3 § 2 pk 1 przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach.
W sprawie niniejszej skarga dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta J. G., w zakresie podjęcia czynności zmierzających do umorzenia zaległości czynszowych z tytułu najmu lokalu użytkowego, naprawy kanalizacji w budynku wynajmowanym przez skarżącego z gminnych zasobów komunalnych, bądź obniżenia należnego czynszu.
Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność określonej w art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt. 1-4 p.p.s.a.. Zaskarżenie bezczynności organu administracji jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.
Inaczej mówiąc, jeżeli organ jest zobligowany do wydania decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tego nie czyni - stronie służy skarga na bezczynność.
Jako, że czynność której podjęcia domaga się skarżący nie jest żadnym z aktów opisanych w pkt. 1- 3, kluczową kwestią, dla określenia możliwości poddania bezczynności organu kontroli sądu administracyjnego pozostaje ustalenie, czy żądana czynność mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. tj. czy stanowi inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W literaturze podnosi się, (por. komentarz J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa, 2004 r., s. 21 - 24 oraz komentarz T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa, 2005 r., s. 59- 61) że akty lub czynności, o których mowa w powołanym art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. muszą spełniać łącznie następujące przesłanki:
- a) nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art.3 § 2 pkt 1-3 ww. ustawy,
- b) muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli,
- c) muszą mieć charakter zewnętrzny, czyli muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność,
- d) są skierowane do indywidualnych podmiotów
- e) dotyczą obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa, a więc omawiany akt lub czynność powinna ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa.
Należy wskazać, że czynności jakich domagał się skarżący od Prezydenta Miasta, z pewnością nie spełniają przesłanek opisanych w punktach b) i e).
Kwestie związane z umową lokalu, odpłatnością za wynajem, czy koniecznością przeprowadzenia koniecznych napraw w przedmiocie najmu, regulowane są w szczegółowy sposób w art. 659-692 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 ze zm.). Charakter żądań skarżącego jest cywilnoprawny, natomiast skarga kierowana w początkowej fazie do Rady Miasta J. G., a w ostateczności do Sądu, w których strona domaga się podjęcia przez Prezydenta Miasta czynności na podstawie prawa miejscowego, ewidentnie kierowane są w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego i w tym trybie powinna być rozpoznana. Przy czym wyraźnie należy podkreślić, że wynik postępowania przeprowadzonego przez organ w trybie działu VIII K.p.a. nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem ocena prawidłowości postępowania skargowego nie podlega kontroli sądowej (por. postanowienie NSA z dnia14 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 778/08 niepublikowane; postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., I SA 2668/00, LEX 54426; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt IV SAB/05, LEX Nr 203689).
Reasumując stwierdzić należy, działania jakich domaga się od Prezydenta Miasta skarżący, nie należy do czynności objętych kontrolą wojewódzkiego sądu administracyjnego, a skarga na bezczynność organu w zakresie podjęcia tych czynności jest niedopuszczalna.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu