Uzasadnienie
Pismem z 26 czerwca 2020 r. skarżąca (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Z akt sprawy wynika, że skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł. W piśmie z 28 lipca 2020 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Dodatkowo skarżąca wniosła o "zwrot wpisu sądowego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest – zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie czynność procesowa strony skarżącej – z tego punktu widzenia – nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu (pkt I). Orzeczenie o kosztach znalazło oparcie w art. 232 p.p.s.a (pkt II).