Uzasadnienie
A. M. w dniu 21 stycznia 2009 r. złożył wniosek o wymierzenie grzywny Wojewodzie za niezastosowanie się do obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku skargi na bezczynność Wojewody, którą skarżący wniósł w dniu 5 października 2007 r. A. M. podał, że z informacji uzyskanej z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2009 r. wynika, że przedmiotowa skarga nie została przekazana przez organ do Sądu.
W odpowiedzi na wniosek Wojewoda wniósł o nie wymierzanie grzywny. Wskazał, że A. M. w dniu 8 września 2005 r. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie wydania przepisów porządkowych dotyczących organizacji ruchu drogowego na określonych placach i ulicach w W.. Wojewoda w dniu 11 października 2005 r. przekazał wniosek Prezydentowi Miasta, informując o tym skarżącego.
Jednocześnie z odpowiedzią na wniosek o wymierzenie grzywny Wojewoda w dniu 4 lutego 2009 r. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę A. M. na bezczynność Wojewody z dnia 5 października 2007 r., odpowiedź na skargę oraz akta administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.).
W sprawie niniejszej organ dochowałby terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., gdyby skargę na bezczynność przekazał sądowi najpóźniej w dniu 5 listopada 2007 r. Tymczasem skarga została przekazana do sądu dopiero w dniu 4 lutego 2009 r., czyli z prawie piętnastomiesięcznym przekroczeniem terminu określonego w przywołanym art. 54 § 2 p.p.s.a.
Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu kary grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Wniosek w tym przedmiocie został złożony.
Z Obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2008 r. i w drugim półroczu 2008 r. (M.P. nr 11 poz. 138) wynika, że przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej wynosiło 2578,26 zł.
Grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany- dyscyplinująco- restrykcyjny. Jedyną materialnoprawną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu kary grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie niewątpliwe jest, że organ nie wypełnił obowiązków określonych w tym przepisie. Za wymierzeniem kary grzywny i to w wysokości orzeczonej, przekraczającej jednokrotne przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku 2008 r. przemawia fakt, że uchybienie terminowi jest znaczne, bo wynosi 15 miesięcy, jak również okoliczność, iż organ nie wskazał przyczyn niedotrzymania terminu, które usprawiedliwiłyby opóźnienie w wykonaniu ustawowego obowiązku. Organ odniósł się natomiast do skargi na bezczynność, lecz jego przekonanie o prawidłowości swojego działania w tym zakresie nie wyjaśnia powodów niedotrzymania terminu przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Także przekonanie organu o załatwieniu sprawy "po myśli skarżącego" nie zwalniało organu od przekazania skargi do sądu, by możliwa była sądowa weryfikacja przekonania organu o prawidłowości jego działania.
Okolicznością przemawiającą na korzyść organu i znajdującą odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej grzywny jest fakt, że organ przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny obowiązek wynikający z przywołanego przepisu wypełnił.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wymierzenie grzywny w wysokości 3000 zł jest adekwatne do stopnia zaniedbania ustawowych obowiązków przez organ.
W tej sytuacji Sąd na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.